Hail and puddles

oktober 3, 2008 § 1 reactie

Er was een nacht regen voor nodig om een schone plas te vormen in het stuk van de keuken dat ooit een deur was. Het is niet helemaal duidelijk of het water via het dak of eerder via de toegemaakte deur de weg naar onze vloer vond en het zou wel eens van beide kanten kunnen komen. Omdat plassen alleen maar leuk zijn als ze buitenshuis liggen en je erin kan springen met laarzen, ging ik dus naar het accomodation office, waar ik overigens ook een inventarislijst moest gaan halen, later meer daarover.

We zaten met zen drieën in de keuken toen we plots onze deur hoorden opengaan terwijl de bel ging. Dit is een gewoonte die alle andere maintenance mensen die ik in de laatste drie dagen hebben gezien toepasten. Op zich allemaal niet zo’n probleem, ware het niet dat onze deur openstaat met behulp van onze niet zo behulpzame stofzuiger. De keukendeur is namelijk een branddeur die niet geblokkeerd mag worden. Zonder enige subtiliteit probeerden we dit te verbergen door de stofzuiger te verplaatsen, maar gelukkig kwamen de twee vriendelijke mannen enkel eens kijken naar onze lek. Die zou trouwens worden opgelost wanneer het stopte met regenen. Het is ondertussen al menige halve dagen gestopt met regenen, maar van werken nog niets gezien. Deze ochtend lag er een nieuwe plas.

Woensdag moesten we naar een verplicht praatje van de fire brigade. Omdat ze aanwezigheden gingen opnemen en we niet wiste hoe ze dat zouden doen, hebben we dus een half uur naar dingen moeten luisteren die we al lang wisten. Er werd wederom gehamerd op het feit dat we de fire doors toe moeten houden. Allemaal goed en wel, maar ze zeggen dan ook dat je een raam moet openzetten terwijl je kookt, zodat er geen vals alarm afgaat. Fantastisch is dat, want wij  hebben wel ramen, maar die gaan niet open. Nuja, gisteren zijn er twee vriendelijke dames de fire safety komen checken en de deur was toevallig toe.

Diezelfde avond eindigde een verjaardagsfeestje voor een Frans meisje dat ik voor ik erheen ging niet kende op de campus, in the Union,  het lokale BSG, maar dan beter. Dan denk je dat je naar The Academy gaat, een gebouw met zuilen dat een café blijkt te zijn, maar na een uur ben je al weer naar boven aan het wandelen. In The Academy bewezen enkele Britse meisjes nog eens dat ze vreemd zijn. Twee groepen schaars geklede dames in verschillende soorten fancy dress stonden tegenoverelkaar op het tweede verdiep dat niet volledig dicht is, naar elkaar te roepen en zuipwedstrijdjes te houden of wat dat ook moest voorstellen.  Charmant…

Bleek dat er in de Union nog wel meer volk was dat ik kende, eens boven en het was een leuk feestje, maar laat werd het niet, gezien de les Modern European Drama om 9 uur s’ochtends doorging.

Al zijn we nu nog maar een week bezig, ik zie de lessen volledig zitten, alleen al die deadlines die elkaar achternazitten zijn nog een beetje angstaanjagend. Volgende week beginnen ook de seminars, waar ik wel benieuwd naar ben. Het lijkt tot dusver wel een goede formule: lectures voor achtergrond en theorie en dan seminar voor de praktische kant van het hele gebeuren. Deze namiddag ging ik naar de lecture van American Popular Television, waar ik na een korte geschiedenis van de Amerikaanse televisieindustrie een aflevering van Studio 60 on the Sunset Strip bekeek. Die gaan we dan in het seminar bespreken…

Bizar feit: proffen hebben hier de gewoonte om hun mails te tekenen met hun voornaam. Nu weet ik niet meer hoe ik naar hen een mail moet sturen. Formaliteit is hier blijkbaar van minder belang, maar ik zal toch eens moeten horen bij mijn Britse medestudenten hoe zij de proffen aanspreken, kwestie van niet volledig voor gek te staan. Nuja, als ze het vreemd vinden, is er altijd dat magische zinnetje dat alle problemen oplost of alleszins verklaart: “I’m an exchange/erasmus student.

Het hagelt buiten. Dat is niet de eerste keer dat dit gebeurt vandaag. Ik hoorde het deze ochtend al, toen ik een weg probeerde te vinden door administratieproblemen. Nu duren die buien meestal niet zo lang. Ze komen vaak ook onverwachter dan hun verdwijning. In de 10 minuten dat de afdaling van de campus naar het stadje duurt passeerde dan ook zo’n bui tussen de stukken blauwe lucht door. Dat gebeurt heel de dag door af en aan. Laagjes en regenbescherming zijn essentieel. Je weet nooit.

The Exploding Fish. Ik heb hen al vermeld en vandaag ben ik dan ook naar de eerste Devising Session geweest. Dolle pret, improviseren is altijd leuk. Het ging van zombies naar gekken naar dodelijke spinnen en aardbeienpudding die dodelijk kan zijn in combinatie met gummy babies, ofzoiets…

Don’t forget your ID

september 22, 2008 § Een reactie plaatsen

SPAR kassa:

Man achter kassa: Can I see your ID please? (tegen mij weliswaar)

Ik: I’m sorry, I don’t have it with me. But he’s buying. (pointing to Mattias)

Man: Sorry, can’t sell it to you then.

Mattias: But I’m buying.

Man: Doesn’t matter.

Ik: I’m sorry, I’m 19, I just don’t have my ID with me.

Man: I’m not selling it to you.

Dat was ongeveer het gesprek dat we gisterenavond hadden in de SPAR, toen we twee pintjes probeerden te kopen. Je mag hier drinken van je 18de, maar ze mogen aan iedereen die er jonger dan 21 uitziet vragen naar identificatie. Dat Mattias 22 is en zijn pas wel bij had, mocht niet baten, hij mocht het niet kopen omdat ik erbij was. Redelijk belachelijk, maar kom. Gelukkig was er nog een winkel open om half tien ’s avonds en daar is hij dan alleen binnen gegaan. We dronken bier op het strand, wat nogal illegaal is hier, maar er is niemand komen klagen. Bovenbien word je niet zat van één pint en zaten er wel enkele zatte Britten op het strand en op de dijk.

Je zou zeggen dat ik ondertussen al geleerd zou hebben op te staan wanneer de wekker afgaat, maar vandaag bleek wederom het tegendeel. Ik werd wakker, zette mijn wekker af, draaide me om en viel terug in slaap. Ik heb in Brussel niet voor niets twee wekkers. Dus werd ik tien minuten voor ik zou vertrekken weer wakker. Niet zo slecht qua timing, maar mijn kotgenoot vond het best grappig, gezien ik normaal een uur op voorhand zou opstaan.

De derde kotgenoot, wederom een Duitse, genaamd Katja, is gisterenavond laat gearriveerd. Ze studeert Rural Science of zoiets in de aard en je ziet het ook aan haar. Gelukkig is ze heel vriendelijk en hoewel ze vegetariër is, stoort het haar niet dat we vlees eten. Het wordt dus voornamelijk koken met Mattias.

Gelukkig kan ik mij enorm snel klaarmaken. Twintig minuten is het wandelen voor je bovenop de heuvel de campus bereikt. Niet zo ver dus, maar een busabonnement zal toch handig zijn wanneer het hier terug begint de regenen. We kwamen stipt om 9uur aan in het Arts Center voor de International Meeting. We waren daarheen gelokt met ontbijt, maar dat kregen we niet, tot groot ongenoegen van onder andere Mattias, die echt niet zonder ontbijt kan en blijkbaar niet kon ontbijten op een stuk chocolade, dat ik toevallig nog in mijn handtas had zitten.

Na vele warm welcomes en informatie over allerlei diensten voor internationale studenten, dus ook voor postgraduates enzo, kregen we om 10u45 dan toch een uur coffee break. Met een gezonde dosis caffeine in ons lichaam zijn we dan onze bibliotheekkaarten gaan halen om vervolgens even in de zon te gaan zitten totdat het tweede deel begon.

Dat deel bleek veel korter en vooral informatie van de Student Guild, dus best wel interessant. Nadien was er lunch; sandwiches en veel te zoete koffiekoeken, of iets wat erop leek. De sandwiches vielen mee, maar er was iemand iets te enthousiast met de barbecuesaus omgegaan…

Om 14uur kon iedereen die wou een buddy krijgen, zijnde een student die al langer in Aber zit om ons rond de leiden enzo. Tot dan zaten we op de campus op picknicktafels in de zon.

Terwijl ik samen met Lotte (de Limburgse) en Anna (een Duitse) wachtte op de verdeling van de buddies, leerde ik enkel Canadezen kennen, zowel van het Engelstalige als het Franstalige gedeelte, zij zitten ook allemaal samen op kot, zoals ook alle Duitser tot hun grote frustratie allemaal samen zitten.

Mijn buddy heet Maddie, is oorspronkelijk van Noorwegen en speelt rugby. Ook weet ze vanbuiten wanneer je waar goedkope pinten kunt krijgen. Rugby hoop ik nooit met haar te spelen, want ik vrees dat ze me dan verpletterd, maar het zou nog wel grappig kunnen worden. Ik “deel” haar met Catherine, een Canadees meisje, die trouwens vond dat de studentendopen die ik beschreef wel tof klonken.

Mattias kan blijkbaar koken en maakte vanavond Chicken Tikka Masala, maar stiekem heeft hij wel vooral de instructies op de bokaal van de saus gevolgd.

Een ander Canadees meisje, Angie, had gevraagd of ik vanavond naar The Varsity (het WIFI café) kwam. Dus vertrok ik om 8u30 naar de bar die op 5 minuten van mijn kot ligt. Daar leerde ik nog meer Duitser kennen (ik denk dat ik ze ondertussen bijna allemaal ken) en een Hongaars meisje, die op het kot zit met Kazachstan. Best gezellig en het bier is er zeker te pruimen, ze hebben dan ook ongeveer tien verschillende bieren van het vat. De prijs is nogal vergelijkbaar met het Belgisch bier, 2 pond 10 voor een pint, maar dan wel een halve liter, dus dat is ongeveer drie euro… En voor wie echt enkel Belgisch bier wil, is er Stella. In de supermarkten vind je hier trouwens overal Stella en Leffe, en in de Somerfield vond ik ook Hoegaarden.

Al bij al ben ik nog redelijk vroeg thuis, dus nu kan ik rustig gaan slapen en morgen uitslapen. Ik moet pas op de campus zijn om 15uur. Morgen beginnen de lessen in België, ik hoop dat daar alles vlot verloopt voor iedereen en dat er veel nieuwe schachten hun weg naar LWK vinden…

Waar ben ik?

Je bekijkt artikelen getagd met Wales voor Margaux In Wonderland.