Hallo! Aandacht!

april 8, 2009 § 1 reactie

Want ze kunnen allemaal zo veel. Dat er iemand anders aan het praten is, of dat je met drie andere maantjes bezig bent, maakt hen niets uit.  Sommigen zijn gezellig stil. Ze zitten ergens op een andere dimensie van sprookjesland rond te dwalen tot je hen er zachtjes terug uittrekt. Voor even dan.

De maantjes werden even ridders en jonkvrouwen die op expeditie de draak even wakker maakten. De draak, vermoeid omdat ze de vorige nacht niet in slaap geraakte, probeerde hen te vangen voor ze terug in het kasteel geraakten, maar tevergeefs.

Eén ridder werd verjaardagsgekroond en trakteerde op een onmogelijk te snijden, maar heerlijke taart. Té groot voor 22 sprookjeskampgangers en  hun toverfeeën, die vandaag nog even konden genieten.

Toen ik huiswaarts wou keren, een beetje vroeger, werd ik tegengehouden door J en A en C en dat kon ik niet aan, dus heb ik me even moeten overgeven. Toch ben ik voor hen thuisgeraakt.

Ik moest immers nog een andere J – die eigenlijk hetzelfde heet als de eerste, maar dan anders geschreven- gaan vieren. Ze werd volwassen in heel de wereld en trakteerde ons op een overvloed aan eten en wijn.

Ik druk eens een keertje minder op de eigenlijk-heb-ik-nog-wel-tijd-knop om op tijd te vroeg te zijn. Want we maken een tocht over rivieren en bospaden, over hekken en onder prikkeldraad. Die onthullen we als de draak eindelijk gaat slapen, zodat hij onze sprookjeswereld niet verwoest. Zo reisden ze sprookjesland rond. Sommige sterretjes vinden hun weg niet in het licht, hoe vaak ze het parcours al niet hebben afgelegd. Maar het is nog vroeg en er vallen verrassend weinig traantjes.

En toen werden ze moe. Dat waren ze eigenlijk al en wij ook. Maar op matten rusten lukte, maar voor enkelen en de rest trotseerde de draak.

Ik testte het effect van windvlagen op een bontgekleurde parachute met mijn maantjes tot de regen ons vond en we terug binnen moesten duiken. Maar binnen ging het avontuur verder.

We dansten ook even, in een kring, op muziek van toen ik niet veel ouder was als hen, voor hen onbegrijpelijk.

En toen kwamen er mama’s en papa’s en knuffels en ging de draak weer slapen. Tot morgen dan maar.

Hail and puddles

oktober 3, 2008 § 1 reactie

Er was een nacht regen voor nodig om een schone plas te vormen in het stuk van de keuken dat ooit een deur was. Het is niet helemaal duidelijk of het water via het dak of eerder via de toegemaakte deur de weg naar onze vloer vond en het zou wel eens van beide kanten kunnen komen. Omdat plassen alleen maar leuk zijn als ze buitenshuis liggen en je erin kan springen met laarzen, ging ik dus naar het accomodation office, waar ik overigens ook een inventarislijst moest gaan halen, later meer daarover.

We zaten met zen drieën in de keuken toen we plots onze deur hoorden opengaan terwijl de bel ging. Dit is een gewoonte die alle andere maintenance mensen die ik in de laatste drie dagen hebben gezien toepasten. Op zich allemaal niet zo’n probleem, ware het niet dat onze deur openstaat met behulp van onze niet zo behulpzame stofzuiger. De keukendeur is namelijk een branddeur die niet geblokkeerd mag worden. Zonder enige subtiliteit probeerden we dit te verbergen door de stofzuiger te verplaatsen, maar gelukkig kwamen de twee vriendelijke mannen enkel eens kijken naar onze lek. Die zou trouwens worden opgelost wanneer het stopte met regenen. Het is ondertussen al menige halve dagen gestopt met regenen, maar van werken nog niets gezien. Deze ochtend lag er een nieuwe plas.

Woensdag moesten we naar een verplicht praatje van de fire brigade. Omdat ze aanwezigheden gingen opnemen en we niet wiste hoe ze dat zouden doen, hebben we dus een half uur naar dingen moeten luisteren die we al lang wisten. Er werd wederom gehamerd op het feit dat we de fire doors toe moeten houden. Allemaal goed en wel, maar ze zeggen dan ook dat je een raam moet openzetten terwijl je kookt, zodat er geen vals alarm afgaat. Fantastisch is dat, want wij  hebben wel ramen, maar die gaan niet open. Nuja, gisteren zijn er twee vriendelijke dames de fire safety komen checken en de deur was toevallig toe.

Diezelfde avond eindigde een verjaardagsfeestje voor een Frans meisje dat ik voor ik erheen ging niet kende op de campus, in the Union,  het lokale BSG, maar dan beter. Dan denk je dat je naar The Academy gaat, een gebouw met zuilen dat een café blijkt te zijn, maar na een uur ben je al weer naar boven aan het wandelen. In The Academy bewezen enkele Britse meisjes nog eens dat ze vreemd zijn. Twee groepen schaars geklede dames in verschillende soorten fancy dress stonden tegenoverelkaar op het tweede verdiep dat niet volledig dicht is, naar elkaar te roepen en zuipwedstrijdjes te houden of wat dat ook moest voorstellen.  Charmant…

Bleek dat er in de Union nog wel meer volk was dat ik kende, eens boven en het was een leuk feestje, maar laat werd het niet, gezien de les Modern European Drama om 9 uur s’ochtends doorging.

Al zijn we nu nog maar een week bezig, ik zie de lessen volledig zitten, alleen al die deadlines die elkaar achternazitten zijn nog een beetje angstaanjagend. Volgende week beginnen ook de seminars, waar ik wel benieuwd naar ben. Het lijkt tot dusver wel een goede formule: lectures voor achtergrond en theorie en dan seminar voor de praktische kant van het hele gebeuren. Deze namiddag ging ik naar de lecture van American Popular Television, waar ik na een korte geschiedenis van de Amerikaanse televisieindustrie een aflevering van Studio 60 on the Sunset Strip bekeek. Die gaan we dan in het seminar bespreken…

Bizar feit: proffen hebben hier de gewoonte om hun mails te tekenen met hun voornaam. Nu weet ik niet meer hoe ik naar hen een mail moet sturen. Formaliteit is hier blijkbaar van minder belang, maar ik zal toch eens moeten horen bij mijn Britse medestudenten hoe zij de proffen aanspreken, kwestie van niet volledig voor gek te staan. Nuja, als ze het vreemd vinden, is er altijd dat magische zinnetje dat alle problemen oplost of alleszins verklaart: “I’m an exchange/erasmus student.

Het hagelt buiten. Dat is niet de eerste keer dat dit gebeurt vandaag. Ik hoorde het deze ochtend al, toen ik een weg probeerde te vinden door administratieproblemen. Nu duren die buien meestal niet zo lang. Ze komen vaak ook onverwachter dan hun verdwijning. In de 10 minuten dat de afdaling van de campus naar het stadje duurt passeerde dan ook zo’n bui tussen de stukken blauwe lucht door. Dat gebeurt heel de dag door af en aan. Laagjes en regenbescherming zijn essentieel. Je weet nooit.

The Exploding Fish. Ik heb hen al vermeld en vandaag ben ik dan ook naar de eerste Devising Session geweest. Dolle pret, improviseren is altijd leuk. Het ging van zombies naar gekken naar dodelijke spinnen en aardbeienpudding die dodelijk kan zijn in combinatie met gummy babies, ofzoiets…

De trein had geen vertraging,

januari 9, 2008 § 1 reactie

maar het regende pijpenstelen tot mijn sokken doorweekt waren en de zon plots wel haar weg door de wolken had gevonden. Dit alles na een treinrit Antwerpen-Berchem — Brussel-Centraal, een metrotripje Centraal Station-Zwarte Vijvers, een uitleg van een halfuur van een prof die ons zo snel mogelijk weer liet gaan omdat hij ook niet wist wat gezegd  op dat moment van toepassing te zeggen en dan de weg terug. En blijkbaar ben ik nog steeds optimistischer als sommige van mijn medestudenten, ik ben nu eenmaal een stresskip die toch altijd de zon in het onderste van die kan ziet terugkaatsen.

Ik zweer ook graag bij Bachbloesems want homeopathie waar je in gelooft, werkt ook wonderlijk goed en bovendien smaakt het niet zoals zoete hoestsiroop of zo van die vuile dingen die het zogezegd minder erg moeten maken voor de kinderen, maar die bij mij enkel de ziektekiemen aanwakkeren om hun feestje wat uitbundiger te maken. Gelukkig maak ik nog geen deel uit van die statistiek van al die mensen die de ziekenhuizen overbevolken. Al heb ik dan soms migraine, een paar uur slapen en een aspirine (ook allesbehalve smakelijk) kan al veel goed doen, maar een luchtwegeninfectie kan ik nu wel missen als de pest, die soms ook een luchtwegeninfectie kan zijn. Luchtwegeninfectie telt meer letters dan migraine, misschien heeft het daarom ook meer tijd nodig om te genezen, al is er wel meer kans op het terugkomen van die migraine, minder letters betekenen minder moeite om ze te herhalen. Bij deze dus weer een mysterie opgelost met het wonder der taal.

Zijpad…Wordpress mist een Nederlandse spellingscorrector (want een Engelse is er al) om vermoeide mensen zoals ik wat bij te staan in moeilijke tijden. Ik heb namelijk enkele kritische lezers,  die gruwelen van spellingsfouten en andere misbaksels en ik wil deze mensen geen onnodige irritatie bezorgen.

Arr, a pirate’s life for me!

januari 8, 2008 § 5 reacties

Ik wilde zo graag magische krachten bezitten, dat ik er zelf in ging geloven. Hoewel elk hersensverbindingeske in mijn hoofd dat tegensprak, was ik er rotsvast van overtuigd dat magie bestond terwijl ik beter wist. Maar een beterweter tegen uzelf zijn is niet echt zo leuk als anderen van uw gelijk te overtuigen. Dus geloofde ik dat ik kon toveren. Ik ben namelijk zeer goed in mensen mijn ideeën te doen geloven en sinds ik een mens ben, was ik wel gevoelig aan die bepaalde eigenschap. Er zijn mensen die God (die van Jezus) hebben, of Allah, of Buddha of Raël, maar ik had die allemaal niet en het leek me leuker om toch in iets te geloven. Natuurlijk kwam ik snel tot inkeer, jammer, want ik had graag de wereld met toverkracht willen redden en als ik er hard genoeg in had geloofd, dan was het misschien nog wel gelukt ook.

Dus dan ben ik maar wat verder gaan hersenspinsels ontwarren en maar in mezelf en al die geweldige en iets minder geweldige mensen rondom me te geloven tot ik het ware geloof vond. Ik heb me dan ook nog niet zo lang geleden bekeerd tot het pastafarianisme, omdat vliegende spaghetti monsters nu eenmaal grappiger zijn dan onzichtbare roze eenhoorns (hoewel die wel iets mooier is)… Getrouw aan de theepottheorie van Russell, verzonnen enkele intellectueel hoogstaande individuen wat leuke dingen die we zouden kunnen aanbidden zoals andere mensen troost en geluk vinden in hun geloof in hun God, of alien, of waar ze dan ook in geloven. Nu ik eindelijk een geloof heb, want zeg nu zelf, atheïsme klinkt toch niet zo mooi en vrijzinnig is zo’n dubbelzinnig begrip, kan ik eindelijk het ware geluk vinden en ik heb er niet eens een science fiction boek van Ron Hubbard voor nodig gehad. Laten we dus allemaal zoveel mogelijk spaghetti met tomatensaus en balletjes eten en dromen van de biervulkanen en de stripperfabriek in de hemel, arrr!

Zijpad… Als het morgen regent, dan weet ik niet of ik ervan zal kunnen houden, want regen en wandelen in de richting van stations hebben samen een wiskundig slechte invloed op mijn humeur. Dat zal al niet zo geweldig zijn gezien ik een optelsom van 3 uur en een beetje onderweg zal zijn voor een les van een uur waar het nut nog niet helemaal duidelijk is. Bovendien moet ik bekennen dat mijn affaire met de nmbs op een zeer laag pitje staat sinds ze de trein Mechelen-Halle niet meer in Etterbeek laten stoppen en sinds de vertragingen die zich bleven ophopen en sinds altijd eigenlijk… Laten we hopen dat de trein voor één keer op tijd is, dat verdien ik nu toch wel. Het enige wat ik sowieso morgen niet zal haten omdat ik ze nu wel tof vind en eigenlijk altijd want ze zijn verdomd handig, zijn die tags…

…heb ik koude voeten

december 29, 2007 § 3 reacties

Dit is niet de eerste blog die ik open. Misschien is het de eerste die ik blijf updaten, misschien ook niet. We zien wel.

Het regent niet buiten. Ik heb koude voeten en ik heb de chauffage afgezet, het begon hier wat te ruiken naar verbrande verf en het is hier warm genoeg, maar mijn voeten zijn niet helemaal akkoord. De kerstvakantie is een slechte periode voor televisie, herhalingen van films die al zo vaak herhaald zijn dat ik me de eerste keer niet meer kan herinneren.

Ergens schoot iemand vuurwerk af dat ik kon zien vanuit het raam, maar 2007 eindigt pas wanneer 2008 begint. Stiekem ben ik verliefd op de regen, maar enkel wanneer de zon me verveeld heeft. Ik heb nog 16 dagen om te zorgen dat ik mijn zomerplannen niet verpest, en mijn Erasmusdroom niet moet opgeven. De toekomst hangt af van de 19 dagen die daarop volgen, wat in de lucht hangt moet vallen, dus ben ik maar verliefd op de regen, dan bezwijkt hij mischien voor mijn charmes en vliegt hij tot op mijn paraplu, niet eronder. Mijn voeten zullen wel bevrozen zijn, want de regen is wel aangetrokken tot schoenen, al is het maar in de plassen die hij vormt.

Jack en Rose liggen bijnadoodgevrozen in het water van het Atlantische Oceaan afscheid te nemen in die ene film die zoveel Oscars won, maar eigenlijk veel te melig voor woorden is. In 1998, toen ik tien was en al mijn vriendinnen Leonardo zo knap vonden en ik dat toen al niet begreep. Ik zag hem voor de eerste keer, de film, niet de acteur welteverstaan, bij een vriendin met haar moeder, die een vriendin van de mijne is. Het regende toen ook en ik moest huilen wanneer Jack in de oceaan verdween en zij zo hard ze kon voor haar leven vocht.

Ik heb nog steeds koude voeten…

Waar ben ik?

Je bekijkt artikelen getagd met regen voor Margaux In Wonderland.