Hail and puddles

oktober 3, 2008 § 1 reactie

Er was een nacht regen voor nodig om een schone plas te vormen in het stuk van de keuken dat ooit een deur was. Het is niet helemaal duidelijk of het water via het dak of eerder via de toegemaakte deur de weg naar onze vloer vond en het zou wel eens van beide kanten kunnen komen. Omdat plassen alleen maar leuk zijn als ze buitenshuis liggen en je erin kan springen met laarzen, ging ik dus naar het accomodation office, waar ik overigens ook een inventarislijst moest gaan halen, later meer daarover.

We zaten met zen drieën in de keuken toen we plots onze deur hoorden opengaan terwijl de bel ging. Dit is een gewoonte die alle andere maintenance mensen die ik in de laatste drie dagen hebben gezien toepasten. Op zich allemaal niet zo’n probleem, ware het niet dat onze deur openstaat met behulp van onze niet zo behulpzame stofzuiger. De keukendeur is namelijk een branddeur die niet geblokkeerd mag worden. Zonder enige subtiliteit probeerden we dit te verbergen door de stofzuiger te verplaatsen, maar gelukkig kwamen de twee vriendelijke mannen enkel eens kijken naar onze lek. Die zou trouwens worden opgelost wanneer het stopte met regenen. Het is ondertussen al menige halve dagen gestopt met regenen, maar van werken nog niets gezien. Deze ochtend lag er een nieuwe plas.

Woensdag moesten we naar een verplicht praatje van de fire brigade. Omdat ze aanwezigheden gingen opnemen en we niet wiste hoe ze dat zouden doen, hebben we dus een half uur naar dingen moeten luisteren die we al lang wisten. Er werd wederom gehamerd op het feit dat we de fire doors toe moeten houden. Allemaal goed en wel, maar ze zeggen dan ook dat je een raam moet openzetten terwijl je kookt, zodat er geen vals alarm afgaat. Fantastisch is dat, want wij  hebben wel ramen, maar die gaan niet open. Nuja, gisteren zijn er twee vriendelijke dames de fire safety komen checken en de deur was toevallig toe.

Diezelfde avond eindigde een verjaardagsfeestje voor een Frans meisje dat ik voor ik erheen ging niet kende op de campus, in the Union,  het lokale BSG, maar dan beter. Dan denk je dat je naar The Academy gaat, een gebouw met zuilen dat een café blijkt te zijn, maar na een uur ben je al weer naar boven aan het wandelen. In The Academy bewezen enkele Britse meisjes nog eens dat ze vreemd zijn. Twee groepen schaars geklede dames in verschillende soorten fancy dress stonden tegenoverelkaar op het tweede verdiep dat niet volledig dicht is, naar elkaar te roepen en zuipwedstrijdjes te houden of wat dat ook moest voorstellen.  Charmant…

Bleek dat er in de Union nog wel meer volk was dat ik kende, eens boven en het was een leuk feestje, maar laat werd het niet, gezien de les Modern European Drama om 9 uur s’ochtends doorging.

Al zijn we nu nog maar een week bezig, ik zie de lessen volledig zitten, alleen al die deadlines die elkaar achternazitten zijn nog een beetje angstaanjagend. Volgende week beginnen ook de seminars, waar ik wel benieuwd naar ben. Het lijkt tot dusver wel een goede formule: lectures voor achtergrond en theorie en dan seminar voor de praktische kant van het hele gebeuren. Deze namiddag ging ik naar de lecture van American Popular Television, waar ik na een korte geschiedenis van de Amerikaanse televisieindustrie een aflevering van Studio 60 on the Sunset Strip bekeek. Die gaan we dan in het seminar bespreken…

Bizar feit: proffen hebben hier de gewoonte om hun mails te tekenen met hun voornaam. Nu weet ik niet meer hoe ik naar hen een mail moet sturen. Formaliteit is hier blijkbaar van minder belang, maar ik zal toch eens moeten horen bij mijn Britse medestudenten hoe zij de proffen aanspreken, kwestie van niet volledig voor gek te staan. Nuja, als ze het vreemd vinden, is er altijd dat magische zinnetje dat alle problemen oplost of alleszins verklaart: “I’m an exchange/erasmus student.

Het hagelt buiten. Dat is niet de eerste keer dat dit gebeurt vandaag. Ik hoorde het deze ochtend al, toen ik een weg probeerde te vinden door administratieproblemen. Nu duren die buien meestal niet zo lang. Ze komen vaak ook onverwachter dan hun verdwijning. In de 10 minuten dat de afdaling van de campus naar het stadje duurt passeerde dan ook zo’n bui tussen de stukken blauwe lucht door. Dat gebeurt heel de dag door af en aan. Laagjes en regenbescherming zijn essentieel. Je weet nooit.

The Exploding Fish. Ik heb hen al vermeld en vandaag ben ik dan ook naar de eerste Devising Session geweest. Dolle pret, improviseren is altijd leuk. Het ging van zombies naar gekken naar dodelijke spinnen en aardbeienpudding die dodelijk kan zijn in combinatie met gummy babies, ofzoiets…

Arr, a pirate’s life for me!

januari 8, 2008 § 5 reacties

Ik wilde zo graag magische krachten bezitten, dat ik er zelf in ging geloven. Hoewel elk hersensverbindingeske in mijn hoofd dat tegensprak, was ik er rotsvast van overtuigd dat magie bestond terwijl ik beter wist. Maar een beterweter tegen uzelf zijn is niet echt zo leuk als anderen van uw gelijk te overtuigen. Dus geloofde ik dat ik kon toveren. Ik ben namelijk zeer goed in mensen mijn ideeën te doen geloven en sinds ik een mens ben, was ik wel gevoelig aan die bepaalde eigenschap. Er zijn mensen die God (die van Jezus) hebben, of Allah, of Buddha of Raël, maar ik had die allemaal niet en het leek me leuker om toch in iets te geloven. Natuurlijk kwam ik snel tot inkeer, jammer, want ik had graag de wereld met toverkracht willen redden en als ik er hard genoeg in had geloofd, dan was het misschien nog wel gelukt ook.

Dus dan ben ik maar wat verder gaan hersenspinsels ontwarren en maar in mezelf en al die geweldige en iets minder geweldige mensen rondom me te geloven tot ik het ware geloof vond. Ik heb me dan ook nog niet zo lang geleden bekeerd tot het pastafarianisme, omdat vliegende spaghetti monsters nu eenmaal grappiger zijn dan onzichtbare roze eenhoorns (hoewel die wel iets mooier is)… Getrouw aan de theepottheorie van Russell, verzonnen enkele intellectueel hoogstaande individuen wat leuke dingen die we zouden kunnen aanbidden zoals andere mensen troost en geluk vinden in hun geloof in hun God, of alien, of waar ze dan ook in geloven. Nu ik eindelijk een geloof heb, want zeg nu zelf, atheïsme klinkt toch niet zo mooi en vrijzinnig is zo’n dubbelzinnig begrip, kan ik eindelijk het ware geluk vinden en ik heb er niet eens een science fiction boek van Ron Hubbard voor nodig gehad. Laten we dus allemaal zoveel mogelijk spaghetti met tomatensaus en balletjes eten en dromen van de biervulkanen en de stripperfabriek in de hemel, arrr!

Zijpad… Als het morgen regent, dan weet ik niet of ik ervan zal kunnen houden, want regen en wandelen in de richting van stations hebben samen een wiskundig slechte invloed op mijn humeur. Dat zal al niet zo geweldig zijn gezien ik een optelsom van 3 uur en een beetje onderweg zal zijn voor een les van een uur waar het nut nog niet helemaal duidelijk is. Bovendien moet ik bekennen dat mijn affaire met de nmbs op een zeer laag pitje staat sinds ze de trein Mechelen-Halle niet meer in Etterbeek laten stoppen en sinds de vertragingen die zich bleven ophopen en sinds altijd eigenlijk… Laten we hopen dat de trein voor één keer op tijd is, dat verdien ik nu toch wel. Het enige wat ik sowieso morgen niet zal haten omdat ik ze nu wel tof vind en eigenlijk altijd want ze zijn verdomd handig, zijn die tags…

Waar ben ik?

Je bekijkt artikelen getagd met les voor Margaux In Wonderland.