Hallo! Aandacht!

april 8, 2009 § 1 reactie

Want ze kunnen allemaal zo veel. Dat er iemand anders aan het praten is, of dat je met drie andere maantjes bezig bent, maakt hen niets uit.  Sommigen zijn gezellig stil. Ze zitten ergens op een andere dimensie van sprookjesland rond te dwalen tot je hen er zachtjes terug uittrekt. Voor even dan.

De maantjes werden even ridders en jonkvrouwen die op expeditie de draak even wakker maakten. De draak, vermoeid omdat ze de vorige nacht niet in slaap geraakte, probeerde hen te vangen voor ze terug in het kasteel geraakten, maar tevergeefs.

Eén ridder werd verjaardagsgekroond en trakteerde op een onmogelijk te snijden, maar heerlijke taart. Té groot voor 22 sprookjeskampgangers en  hun toverfeeën, die vandaag nog even konden genieten.

Toen ik huiswaarts wou keren, een beetje vroeger, werd ik tegengehouden door J en A en C en dat kon ik niet aan, dus heb ik me even moeten overgeven. Toch ben ik voor hen thuisgeraakt.

Ik moest immers nog een andere J – die eigenlijk hetzelfde heet als de eerste, maar dan anders geschreven- gaan vieren. Ze werd volwassen in heel de wereld en trakteerde ons op een overvloed aan eten en wijn.

Ik druk eens een keertje minder op de eigenlijk-heb-ik-nog-wel-tijd-knop om op tijd te vroeg te zijn. Want we maken een tocht over rivieren en bospaden, over hekken en onder prikkeldraad. Die onthullen we als de draak eindelijk gaat slapen, zodat hij onze sprookjeswereld niet verwoest. Zo reisden ze sprookjesland rond. Sommige sterretjes vinden hun weg niet in het licht, hoe vaak ze het parcours al niet hebben afgelegd. Maar het is nog vroeg en er vallen verrassend weinig traantjes.

En toen werden ze moe. Dat waren ze eigenlijk al en wij ook. Maar op matten rusten lukte, maar voor enkelen en de rest trotseerde de draak.

Ik testte het effect van windvlagen op een bontgekleurde parachute met mijn maantjes tot de regen ons vond en we terug binnen moesten duiken. Maar binnen ging het avontuur verder.

We dansten ook even, in een kring, op muziek van toen ik niet veel ouder was als hen, voor hen onbegrijpelijk.

En toen kwamen er mama’s en papa’s en knuffels en ging de draak weer slapen. Tot morgen dan maar.

Advertenties

De roos-geel-zilveren fee van de maantjes

april 6, 2009 § 1 reactie

Tweeëntwintig kleuters groter en kleiner verdeeld tussen mij en de andere. Ze hebben hippe namen zoals Zita en Wilko. Soms dromen ze weg terwijl je een spel uitlegt. Ik ben hun roos-geel-zilveren toverfee, maar ze noemen me juf omdat ze mijn naam niet altijd kunnen onthouden. Zij zijn mijn maantjes, net iets groter als de sterretjes van de andere toverfee. Ze giechelen graag, allemaal. Ik toverde hen Abracadabrakabimbambeirenwijgaanopsprookjeskamp naar sprookjesland. Want zo simpel is dat.

Ze willen alles aan mij vertellen en dan liefst allemaal tegelijk. De meest triviale weetjes die voor hen logischerwijs in de conversatie passen. Ze luisteren met grote ogen en open monden als ik een verhaal vertel en kunnen niet wachten tot ze de bijbehorende plaatjes kunnen zien.

Er is er eentje die af en toe plots van een op een afstand kijkt. Ze eet haar koekje een meter verder op en als ik naast haar ga zitten en haar vraag of ze het niet leuk vindt, dan antwoordt ze dat ze het wel leuk vindt, en de anderen, die vindt ze ook wel leuk. Eigenlijk weet ze niet waarom ze daar zit. En als ze het even later uitgiert als ze de cactus is en iemand in de billen mag knijpen, weet ik weer dat het ook echt goed zit.

We spelen eilandbal met hoepels en doen even alsof we allemaal Assepoester (en haar broer: Assepoetser) zijn.  Dansen is hun sterkste kant niet en ballen vangen nog veel minder. Maar leuk is het wel. Elkaars naam onthouden lukt enkel tijdens spelletjes, maar wanneer we het echt testen, kennen ze niemand meer. We kleuren met wascos en schrijven onze namen op de achterkant.

We hebben een draak op kamp, in wiens buik je springen kan. Bijna was hij onthoofd, zijn nek gedraaid tot we hem terugdraaiden en hij weer trots kon uitkijken over de sportzaal. Wanneer ik het springkasteel betreed, word ik aangevallen. Maar ik krijg ook kusjes. Want ze zijn ook wel lief.

En ze kunnen enorm veel lawaai maken.

Waar ben ik?

Je bekijkt artikelen getagd met ideekids voor Margaux In Wonderland.