4 cameras en 12 talen

oktober 20, 2008 § Een reactie plaatsen

Toen ik vorige vrijdag geld ging afhalen om mijn ticket voor de headphone disco van zaterdag te betalen, kwam ik Eszter tegen aan de geldautomaat. Eszter komt uit Hongarije en gaf me een compliment over mijn handtas/laptopzak/koffer voor korte tripjes.

Ik: It’s from H&M

Zij: Ah, yes, I wish there was one here.

Ik: I think there’s one in Cardiff.

Zij: We’re going to Cardiff tomorrow. If you want to come?

Ik: Oh, well, I don’t know. How are you going?

Zij: By bus. It’s leaving really early.

Ik: And who’s going with you?

Zij: Well, Nicole for sure and the rest I don’t know yet.

Ik: Well, I’ll let you know tonight if that’s okay.

Zij: Sure, see you around.

Om 6u20 zat ik dus op een bus richting Cardiff. Een rit die vier lange uren duurt, vooral omdat je op een gewone lijnbus zit en dat niet echt aangenaam is. Zelfs met mijn extreem vreemde zithoudingen vond ik geen manier om comfortabel te zitten. Gelukkig wachtte er in Cardiff ons een warm welkom. Twee Duitsers (Andreas en Christina), een Hongaarse (Eszter), een Amerikaanse (Nicole), een Fin (Visa) en ik. Toevallig waren er ook twee andere exchange students op weg naar Cardiff, Dana en Aubrey, twee van de weinige mensen die hier een heel jaar blijven. Zij bleven echter een heel weekend in Cardiff en we zagen hen dan ook enkel op de bus en even in het park, maar daarover meer later.

Een echte planning hadden we niet, dus moesten we voortgaan op een Duitse en een Hongaarse reisgids. Die bleken ook niet helemaal overeen te komen, maar gelukkig is Cardiff niet zo enorm. We stippelden min of meer een weg uit en besloten naar het kasteel gaan. Het plan was om dat te bezoeken, maar de inkomprijs was 7,5 pond, iets te veel naar onze zin. Dus liepen we wat rond in de stad en bewonderden we de gebouwen.

Ik had gelijk, er was inderdaad een H&M, nog iets kleuriger dan de Belgische varianten. Toch vond iedereen er iets, al was het in mijn geval enkel een zwart t-shirt en sokken. Topshop was ons net iets te Brits en de mooie dingen waren ons net iets te duur. Hadden de lelijke dingen wat goedkoper geweest, dan hadden we ze waarschijnlijk gekocht voor Halloween. De pure horror was Primark, een goedkope keten. Hoe de kleding eruit ziet, kan ik je niet vertellen. Het was bijna onmogelijk om binnen of buiten te gaan en ik hou nu eenmaal niet van massa’s. Tot overmaat van ramp verloren we Nicole (die wel iets vond) in de chaos. Na even op haar buiten te wachten, ging Eszter toch maar terug naar binnen om haar te zoeken, maar al snel stond ze terug buiten bij Christina en ik (de jongens hadden niet echt zin om mee te komen winkelen).  Het duurde even voor Nicole doorhad dat haar gsm afstond. Ondertussen zaten we op de grond in het midden van de winkelstraat en liepen de mensen in een boog om ons heen.

Na Burger King (ubervettigheid, hurrah!) zaten we nog even in een park voor we terug de bus op moesten. Weer vier uur onaangenaam zitten en een poging doen te slapen…

In plaats van vroeg onder de wol te kruipen, ging ik vervolgens naar de Headphone disco. Absoluut niet te missen en ik had op voorhand al een ticket gekocht, dus er was geen enkele reden om er niet te zijn. Een hoop mensen die enorm valszingen of naar elkaar staan te roepen omdat ze vergeten dat ze een koptelefoon ophebben en er geen muziek in de zaal is, hilarisch is dat. In plaats van één dj, kon je kiezen tussen twee kanalen, waardoor iedereen dus op andere muziek danste, zong en reageerde op de oproepen van de platendraaiers. Leuk was het alleszins en ik had nadien mijn stem nog, dit zou men meer moeten doen…

Advertenties

Hail and puddles

oktober 3, 2008 § 1 reactie

Er was een nacht regen voor nodig om een schone plas te vormen in het stuk van de keuken dat ooit een deur was. Het is niet helemaal duidelijk of het water via het dak of eerder via de toegemaakte deur de weg naar onze vloer vond en het zou wel eens van beide kanten kunnen komen. Omdat plassen alleen maar leuk zijn als ze buitenshuis liggen en je erin kan springen met laarzen, ging ik dus naar het accomodation office, waar ik overigens ook een inventarislijst moest gaan halen, later meer daarover.

We zaten met zen drieën in de keuken toen we plots onze deur hoorden opengaan terwijl de bel ging. Dit is een gewoonte die alle andere maintenance mensen die ik in de laatste drie dagen hebben gezien toepasten. Op zich allemaal niet zo’n probleem, ware het niet dat onze deur openstaat met behulp van onze niet zo behulpzame stofzuiger. De keukendeur is namelijk een branddeur die niet geblokkeerd mag worden. Zonder enige subtiliteit probeerden we dit te verbergen door de stofzuiger te verplaatsen, maar gelukkig kwamen de twee vriendelijke mannen enkel eens kijken naar onze lek. Die zou trouwens worden opgelost wanneer het stopte met regenen. Het is ondertussen al menige halve dagen gestopt met regenen, maar van werken nog niets gezien. Deze ochtend lag er een nieuwe plas.

Woensdag moesten we naar een verplicht praatje van de fire brigade. Omdat ze aanwezigheden gingen opnemen en we niet wiste hoe ze dat zouden doen, hebben we dus een half uur naar dingen moeten luisteren die we al lang wisten. Er werd wederom gehamerd op het feit dat we de fire doors toe moeten houden. Allemaal goed en wel, maar ze zeggen dan ook dat je een raam moet openzetten terwijl je kookt, zodat er geen vals alarm afgaat. Fantastisch is dat, want wij  hebben wel ramen, maar die gaan niet open. Nuja, gisteren zijn er twee vriendelijke dames de fire safety komen checken en de deur was toevallig toe.

Diezelfde avond eindigde een verjaardagsfeestje voor een Frans meisje dat ik voor ik erheen ging niet kende op de campus, in the Union,  het lokale BSG, maar dan beter. Dan denk je dat je naar The Academy gaat, een gebouw met zuilen dat een café blijkt te zijn, maar na een uur ben je al weer naar boven aan het wandelen. In The Academy bewezen enkele Britse meisjes nog eens dat ze vreemd zijn. Twee groepen schaars geklede dames in verschillende soorten fancy dress stonden tegenoverelkaar op het tweede verdiep dat niet volledig dicht is, naar elkaar te roepen en zuipwedstrijdjes te houden of wat dat ook moest voorstellen.  Charmant…

Bleek dat er in de Union nog wel meer volk was dat ik kende, eens boven en het was een leuk feestje, maar laat werd het niet, gezien de les Modern European Drama om 9 uur s’ochtends doorging.

Al zijn we nu nog maar een week bezig, ik zie de lessen volledig zitten, alleen al die deadlines die elkaar achternazitten zijn nog een beetje angstaanjagend. Volgende week beginnen ook de seminars, waar ik wel benieuwd naar ben. Het lijkt tot dusver wel een goede formule: lectures voor achtergrond en theorie en dan seminar voor de praktische kant van het hele gebeuren. Deze namiddag ging ik naar de lecture van American Popular Television, waar ik na een korte geschiedenis van de Amerikaanse televisieindustrie een aflevering van Studio 60 on the Sunset Strip bekeek. Die gaan we dan in het seminar bespreken…

Bizar feit: proffen hebben hier de gewoonte om hun mails te tekenen met hun voornaam. Nu weet ik niet meer hoe ik naar hen een mail moet sturen. Formaliteit is hier blijkbaar van minder belang, maar ik zal toch eens moeten horen bij mijn Britse medestudenten hoe zij de proffen aanspreken, kwestie van niet volledig voor gek te staan. Nuja, als ze het vreemd vinden, is er altijd dat magische zinnetje dat alle problemen oplost of alleszins verklaart: “I’m an exchange/erasmus student.

Het hagelt buiten. Dat is niet de eerste keer dat dit gebeurt vandaag. Ik hoorde het deze ochtend al, toen ik een weg probeerde te vinden door administratieproblemen. Nu duren die buien meestal niet zo lang. Ze komen vaak ook onverwachter dan hun verdwijning. In de 10 minuten dat de afdaling van de campus naar het stadje duurt passeerde dan ook zo’n bui tussen de stukken blauwe lucht door. Dat gebeurt heel de dag door af en aan. Laagjes en regenbescherming zijn essentieel. Je weet nooit.

The Exploding Fish. Ik heb hen al vermeld en vandaag ben ik dan ook naar de eerste Devising Session geweest. Dolle pret, improviseren is altijd leuk. Het ging van zombies naar gekken naar dodelijke spinnen en aardbeienpudding die dodelijk kan zijn in combinatie met gummy babies, ofzoiets…

Waar ben ik?

Je ziet het archief van oktober, 2008 om Margaux In Wonderland.