- Ik heb je gemist
- Ik jou ook
- maar niet echt
- Jij of ik?
- Ik
- Hoe bedoel je
- Ik mis je nog steeds
- Ik ben er nu toch?
- Ik weet niet waar je bent, maar hier ben je niet
- Ik weet niet wat ik moet zeggen
- Niets
- Maar
- Je bent hier niet en zolang je niet terugkomt, zal ik je missen.
- Soms begrijp ik jou niet
- Ik ook niet
- Jij ook niet wat?
- Soms begrijp ik mezelf niet, meestal eigenlijk.
- Ben je boos op me?
- Nee
- Wil je dat ik wegga?
- Ik wil dat je terugkomt
- Ik ben hier, godverdomme
- Nee, ik zie het in je ogen
- Ben je ziek? Heb je koorts?
- Ik ben kerngezond en niet gek
- Ik ben weg
- Ik zei het je toch
- Dat je er niet bent
- Maar ik ben er wel!
- Je hebt net gezegd dat je weg bent
- Laat maar
- Ik zal je missen
- Ik jou ook, maar niet echt
- Jij of ik?
- Ik
En ik probeer me te concentreren
en de muziek laten draaien
zodat ze steeds opnieuw van voor af aan
kan beginnen met teksten die zich
blijven reproduceren
alsof ze een eigen leven leiden
De letters lachen uit
alsof zij belangrijker zijn
en almachtig
ze zouden eeuwig kunnen zijn
als hun levenswereld van een
blaadje zou worden bewaard
als ik ze niet opbrand uit wraak
wanneer ik hun nut ben verloren
en papier kan zo mooi branden
Misschien blijven ze toch nog even
hangen ergens in een donker kamertje
liefst aan het begin van de gang
dat ik het doolhof niet doormoet
om hen terug te vinden
er is geen tijd om sleutels te zoeken
Ingedeeld onder: blok | Tags: blok, boomdiagrammen, examens, gemis, LWK, wekker
Ik mis sociaal contact. Ik mis LWK. Ik mis feestjes. Ik mis discussies over wie er moet werken. Ik mis achter de cocktailbar zitten in Luigi’s. Ik mis te weinig slaap en in de kou terug naar mijn kot wandelen. Ik mis mijn vrienden. Ik mis roddels.
Nog 14 dagen doorbijten op cursussen die naar weinig smaken. Dinsdag, woensdag, vrijdag, dinsdag en vrijdag en mijn tanden zijn weer gerust voor enkele maanden tot ze ons terug komen ambeteren. Met meer en moeilijker. Ik moet stoppen met mijn wekker vroeger te zetten in functie van het snoozen van dit leidt tot nachtmerries of alleszinds andere vreemde paarden die plots in mijn hoofd opduiken. Dat is het goede alternatief tot op de knop drukken die de wekker afzet en me rustig verder laat slapen om dan met een schok wakker te worden en kwaad zijn op jezelf omdat je zonodig nog heel even je ogen wou sluiten.
Ik maak boomdiagrammen van woorden en functies en hoofden van zinnen en ik vraag me af waarom ik leer wat voor vruchten er in die boom hangen. Gelukkig zijn ze leuk om te tekenen.
Ingedeeld onder: Etc., blok | Tags: beestjes, blok, examen, frans, keuken, kotbazin, stank
Morgen het eerste examen en meteen ook het examen dat ik het hardst tegenop zie, ik krijg het namelijk niet in mijn hoofd… Inleiding tot de Franse Letterkunde. Nog even doorbijten en dan mogen we al één van de 7 vakjes doorkruisen. Het wordt een korte nacht en een nachtmerrie van een ochtend. Nog 12 uur tot het verdict waar ik voor vrees. Vorig jaar heb ik me er nog net uit kunnen praten, kunstig lullen heet dat, hopelijk doe ik het dit jaar iets beter, nu heb ik geen excuus…
Zijpad… Een briefje op de deur van onze keuken meldde ons dat onze keuken stinkt in het Frans én in het Engels, maar niet in het Nederlands want dat spreekt men hier beneden niet. Voor één keer was ik niet de vetzak, afwisseling kan wel leuk zijn. Het vraagstuk dat ons nu rest: is onze heks van een kotbazin naar boven gekomen om te inspecteren (ze doet dat blijkbaar regelmatig en zaagt dan dat er soms in het weekend nog onafgewassen theekoppen staan) of ging de geur van slechte champignons in de microgolf tot beneden (wat ook kan, ik ruik regelmatig dat mijn kotgenootje kookt wanneer ik beneden binnenkom en wij wonen op het derde verdiep)? Blijkbaar had ze ook de keuken gebarricadeerd met onze vuilbakken… Zou ze bang zijn van beestjes? Het is hier anders koud genoeg om kakkerlakken en ander ondergedierte te doen vluchten naar beneden, waar een gezelligere warmte heerst…
Ingedeeld onder: Schrijfsels, blok | Tags: bachbloesems, blok, luchtwegeninfectie, migraine, Nederlandse spellingscorrector, regen, stress, taal, trein
maar het regende pijpenstelen tot mijn sokken doorweekt waren en de zon plots wel haar weg door de wolken had gevonden. Dit alles na een treinrit Antwerpen-Berchem — Brussel-Centraal, een metrotripje Centraal Station-Zwarte Vijvers, een uitleg van een halfuur van een prof die ons zo snel mogelijk weer liet gaan omdat hij ook niet wist wat gezegd op dat moment van toepassing te zeggen en dan de weg terug. En blijkbaar ben ik nog steeds optimistischer als sommige van mijn medestudenten, ik ben nu eenmaal een stresskip die toch altijd de zon in het onderste van die kan ziet terugkaatsen.
Ik zweer ook graag bij Bachbloesems want homeopathie waar je in gelooft, werkt ook wonderlijk goed en bovendien smaakt het niet zoals zoete hoestsiroop of zo van die vuile dingen die het zogezegd minder erg moeten maken voor de kinderen, maar die bij mij enkel de ziektekiemen aanwakkeren om hun feestje wat uitbundiger te maken. Gelukkig maak ik nog geen deel uit van die statistiek van al die mensen die de ziekenhuizen overbevolken. Al heb ik dan soms migraine, een paar uur slapen en een aspirine (ook allesbehalve smakelijk) kan al veel goed doen, maar een luchtwegeninfectie kan ik nu wel missen als de pest, die soms ook een luchtwegeninfectie kan zijn. Luchtwegeninfectie telt meer letters dan migraine, misschien heeft het daarom ook meer tijd nodig om te genezen, al is er wel meer kans op het terugkomen van die migraine, minder letters betekenen minder moeite om ze te herhalen. Bij deze dus weer een mysterie opgelost met het wonder der taal.
Zijpad…WordPress mist een Nederlandse spellingscorrector (want een Engelse is er al) om vermoeide mensen zoals ik wat bij te staan in moeilijke tijden. Ik heb namelijk enkele kritische lezers, die gruwelen van spellingsfouten en andere misbaksels en ik wil deze mensen geen onnodige irritatie bezorgen.
Ingedeeld onder: Schrijfsels, blok | Tags: blok, broers, gilmore girls, studiekeuze, wiskunde
Ik ben de kleinste en de jongste en niet meer altijd en overal maar tussen ons drie wel voor eeuwig. Niet omdat iemand daarvoor koos, alles heeft nu eenmaal een volgorde en die van ons is zo dat ik de kleinste en de jongste ben. Je zou het kunnen draaien en keren, maar de uitkomst blijft nu eenmaal het zelfde want zover ik weet is twee plus één nog altijd drie en zelfs al is één plus twee ook drie, één blijft altijd zoals hij vier meer is als twee zoals die acht meer dan ik drie ben. En ik ben er 19, al blijf ik liever nog wat in ontkenning, dat maakt de optelsom 19+8=27+4=31 al is de 19 nog maar net van kracht en de 27 stiekem al voorbij omdat twee op 2 januari jarig was. Wiskunde heb ik eigenlijk nooit leuk gevonden, maar vraagstukken vind ik af en toe te perziken, want pruimen lust ik niet zo graag en tabak nog veel minder.
Ik heb zogezegd twee halve broers, maar dan zouden die samen één geheel moeten vormen en dat doen ze niet want ze zijn twee volwaardige gehelen dus de wiskunde heeft weer eens ongelijk. Taal is mogelijk het enige medium waarmee we alle vragen zouden kunnen beantwoorden, behalve dan misschien de vraag bij het antwoord op de ultieme vraag van het het leven, het universum en alles, want dat is nu eenmaal 42 en dat lijkt me eerder een wiskundig probleem. Dat antwoord klopt alleszins , want als er een god zou bestaan, dan zou Douglas Adams een profeet zijn geweest en The Hitchiker’s Guide To The Galaxy een bijbel. Met taal kan je namelijk wel draaien en keren zoals je dat zelf wil, want taal hoeft niet te kloppen zoals al die wiskundige berekingen waar de helft van de wereld net het begin kan vinden en dan enkel maar omdat ze het kunnen zien.
Mijn afkeer voor wiskunde (en ook voor de meeste wetenschappen, hoewel ik niets tegen wetenschappen in sé ben, ik ben er gewoon slecht in) heeft ook mede voor het mezelf-overtuigings-proces van mijn studiekeuze goed gedaan, gezien Taal-en Letterkunde en van de weinige richtingen is waar je nooit wiskunde zal nodig hebben…
Als afsluiter een wijze quote uit Gilmore Girls:
Lorelai: Whoa! Whoa! Sookie, don’t do math. You know that hurts your head.
Sookie: Ow.© TheCW; Gilmore Girls. seizoen 6, aflevering 4. Always A Godmother, Never A God
Ingedeeld onder: blok | Tags: 2008, alcohol, blok, drugs, skivakantie, sneeuw, wapens
2008 gaat droog van start. De lucht is blauw en de zon schijnt in mijn ogen.
Het is nu 4 weken geen feestjes, minimaal sociaal contact en beginnende vegetering. Het leven draait rond structuralisme, phrases en andere misbaksels die ik verondersteld wordt te reproduceren om ze daarna grotendeels uit mijn hoofd te spuwen op de skipiste. Daar ligt veel geleerde en vergeten informatie tussen de sneeuwbobbels die men elke avond weer platstrijkt en zo al die theorieën nog wat dieper de grond in duwt. Tenzij het natuurlijk een zwarte piste is, die zijn zwaarte dankt aan al wat daar ooit werd uitgespuwd. Tegen dat de zon de sneeuw heeft doen wegsmelten begint het hele verhaal weer opnieuw en wordt het zand het slachtoffer van een overvloed aan verbannen kennis.
Zijpad…Alcohol doet slechte dingen met mensen en toch blijft men stom genoeg om keer op keer te overdrijven. Drugs doen slechte dingen met mensen en toch blijft men zich volspuiten met brol. Wapens doen nog slechtere dingen met mensen en toch blijft men wapens produceren om zo nog meer mensenlevens te verpesten. Is heel de wereld dan uitgerust met een soort self-destruct en een destruct-others knopje, dat bij de één wat meer wordt ingedrukt als bij de ander?
Ingedeeld onder: blok | Tags: 2008, blok, feest, Merlijn de Tovenaar, nieuwjaar, oudejaar
Het regent én het sneeuwt in Merlijn de Tovenaar. Gemaakt in een tijd toen de mensen nog mooi Nederlands praatten en van het internet nog geen sprake was. Van mij trouwens ook niet.
2007 gaat bijna in 2008 veranderen en dan wordt iedereen voor heel eventjes een beetje socialer als gewoon. Een vriend vroeg me of ik goede voornemens had voor het komende jaar. Die eerste zit halen, denk ik dan, dat is hetgene waar ik nu voor ga. De rest komt vanzelf en, laten we eerlijk zijn, die goede voornemens zijn een hallmark-kaartjes-traditie die niemand nog serieus neemt. Jezelf voorliegen dat je het dit jaar anders gaat doen, een jaar van een kalender die is opgesteld omdat we ons toch een beetje moeten organiseren, gebaseerd op de geboorte van een man in wiens betekenis ik niet geloof. Niet dat ik iets tegen feestdagen heb. Ik vier ze omdat ze leuk zijn en leuke feestjes kan je beter niet missen.
Ik heb nieuws gekregen dat iets waar ik al lang op hoopte waarschijnlijk werkelijkheid zal worden en ik zou graag gaten in de lucht springen en gillen, zoals men dat vaak doet in leuke romantische Amerikaanse films en tv-series, maar ik ben zo niet. Ik zie wel uit naar dat jaar waarin ik 20 word, hoewel dat wennen aan de 19 nogal moeilijk gaat en ik me vaak zelf nog vergis. Vanavond zal er wijn zijn, met én zonder schuim, lekker eten en een concert van gegniffel en gegrinnik en gegiechel en gebulderlach (met of zonder de enige vorm van goede buikpijn?).
Melancholieke telefoontjes die te dronken zijn om nog te liegen en de daaropvolgende eerlijkheid die voor één keer alleen maar geluk brengt, wanneer we bellen om je een gelukkig 2008 te wensen en daarbij nog eens te vertellen hoeveel we van elkaar houden. Al kan je beter een uurtje wachten voor je zulke telefoongesprekkken begint te plegen gezien de wachtlijst van anderen die je voor waren om hun liefde te verklaren. Foto’s en een eventuele ongewenste hoofdpijn zullen ons nog laten doorgenieten van die ene avond die we al maanden aan het plannen zijn. Die ene nacht dat we de gedachte aan het vervolg van onze gevreesde blokperiode even opzij schuiven voor vrolijkere momenten.
Genoeg om de hele dag in een dagdroom naar de avond te veranderen en de concentratie afdwaalt zonder enige afleiding. Nog 11uur en 24 minuten aftellen.
Ingedeeld onder: Erasmus, Etc., blok, regenachtig | Tags: blok, examens, koude voeten, regen, Titanic, vuurwerk
Dit is niet de eerste blog die ik open. Misschien is het de eerste die ik blijf updaten, misschien ook niet. We zien wel.
Het regent niet buiten. Ik heb koude voeten en ik heb de chauffage afgezet, het begon hier wat te ruiken naar verbrande verf en het is hier warm genoeg, maar mijn voeten zijn niet helemaal akkoord. De kerstvakantie is een slechte periode voor televisie, herhalingen van films die al zo vaak herhaald zijn dat ik me de eerste keer niet meer kan herinneren.
Ergens schoot iemand vuurwerk af dat ik kon zien vanuit het raam, maar 2007 eindigt pas wanneer 2008 begint. Stiekem ben ik verliefd op de regen, maar enkel wanneer de zon me verveeld heeft. Ik heb nog 16 dagen om te zorgen dat ik mijn zomerplannen niet verpest, en mijn Erasmusdroom niet moet opgeven. De toekomst hangt af van de 19 dagen die daarop volgen, wat in de lucht hangt moet vallen, dus ben ik maar verliefd op de regen, dan bezwijkt hij mischien voor mijn charmes en vliegt hij tot op mijn paraplu, niet eronder. Mijn voeten zullen wel bevrozen zijn, want de regen is wel aangetrokken tot schoenen, al is het maar in de plassen die hij vormt.
Jack en Rose liggen bijnadoodgevrozen in het water van het Atlantische Oceaan afscheid te nemen in die ene film die zoveel Oscars won, maar eigenlijk veel te melig voor woorden is. In 1998, toen ik tien was en al mijn vriendinnen Leonardo zo knap vonden en ik dat toen al niet begreep. Ik zag hem voor de eerste keer, de film, niet de acteur welteverstaan, bij een vriendin met haar moeder, die een vriendin van de mijne is. Het regende toen ook en ik moest huilen wanneer Jack in de oceaan verdween en zij zo hard ze kon voor haar leven vocht.
Ik heb nog steeds koude voeten…
