Ingedeeld onder: All About Me, regenachtig | Tags: draak, ideekids, kleuters, parachute, regen, ridders, sprookjeskamp, toverfee
Want ze kunnen allemaal zo veel. Dat er iemand anders aan het praten is, of dat je met drie andere maantjes bezig bent, maakt hen niets uit. Sommigen zijn gezellig stil. Ze zitten ergens op een andere dimensie van sprookjesland rond te dwalen tot je hen er zachtjes terug uittrekt. Voor even dan.
De maantjes werden even ridders en jonkvrouwen die op expeditie de draak even wakker maakten. De draak, vermoeid omdat ze de vorige nacht niet in slaap geraakte, probeerde hen te vangen voor ze terug in het kasteel geraakten, maar tevergeefs.
Eén ridder werd verjaardagsgekroond en trakteerde op een onmogelijk te snijden, maar heerlijke taart. Té groot voor 22 sprookjeskampgangers en hun toverfeeën, die vandaag nog even konden genieten.
Toen ik huiswaarts wou keren, een beetje vroeger, werd ik tegengehouden door J en A en C en dat kon ik niet aan, dus heb ik me even moeten overgeven. Toch ben ik voor hen thuisgeraakt.
Ik moest immers nog een andere J – die eigenlijk hetzelfde heet als de eerste, maar dan anders geschreven- gaan vieren. Ze werd volwassen in heel de wereld en trakteerde ons op een overvloed aan eten en wijn.
Ik druk eens een keertje minder op de eigenlijk-heb-ik-nog-wel-tijd-knop om op tijd te vroeg te zijn. Want we maken een tocht over rivieren en bospaden, over hekken en onder prikkeldraad. Die onthullen we als de draak eindelijk gaat slapen, zodat hij onze sprookjeswereld niet verwoest. Zo reisden ze sprookjesland rond. Sommige sterretjes vinden hun weg niet in het licht, hoe vaak ze het parcours al niet hebben afgelegd. Maar het is nog vroeg en er vallen verrassend weinig traantjes.
En toen werden ze moe. Dat waren ze eigenlijk al en wij ook. Maar op matten rusten lukte, maar voor enkelen en de rest trotseerde de draak.
Ik testte het effect van windvlagen op een bontgekleurde parachute met mijn maantjes tot de regen ons vond en we terug binnen moesten duiken. Maar binnen ging het avontuur verder.
We dansten ook even, in een kring, op muziek van toen ik niet veel ouder was als hen, voor hen onbegrijpelijk.
En toen kwamen er mama’s en papa’s en knuffels en ging de draak weer slapen. Tot morgen dan maar.
Ingedeeld onder: Erasmus, regenachtig | Tags: Erasmus, hagel, improvisatie, les, regen, tv, Wales
Er was een nacht regen voor nodig om een schone plas te vormen in het stuk van de keuken dat ooit een deur was. Het is niet helemaal duidelijk of het water via het dak of eerder via de toegemaakte deur de weg naar onze vloer vond en het zou wel eens van beide kanten kunnen komen. Omdat plassen alleen maar leuk zijn als ze buitenshuis liggen en je erin kan springen met laarzen, ging ik dus naar het accomodation office, waar ik overigens ook een inventarislijst moest gaan halen, later meer daarover.
We zaten met zen drieën in de keuken toen we plots onze deur hoorden opengaan terwijl de bel ging. Dit is een gewoonte die alle andere maintenance mensen die ik in de laatste drie dagen hebben gezien toepasten. Op zich allemaal niet zo’n probleem, ware het niet dat onze deur openstaat met behulp van onze niet zo behulpzame stofzuiger. De keukendeur is namelijk een branddeur die niet geblokkeerd mag worden. Zonder enige subtiliteit probeerden we dit te verbergen door de stofzuiger te verplaatsen, maar gelukkig kwamen de twee vriendelijke mannen enkel eens kijken naar onze lek. Die zou trouwens worden opgelost wanneer het stopte met regenen. Het is ondertussen al menige halve dagen gestopt met regenen, maar van werken nog niets gezien. Deze ochtend lag er een nieuwe plas.
Woensdag moesten we naar een verplicht praatje van de fire brigade. Omdat ze aanwezigheden gingen opnemen en we niet wiste hoe ze dat zouden doen, hebben we dus een half uur naar dingen moeten luisteren die we al lang wisten. Er werd wederom gehamerd op het feit dat we de fire doors toe moeten houden. Allemaal goed en wel, maar ze zeggen dan ook dat je een raam moet openzetten terwijl je kookt, zodat er geen vals alarm afgaat. Fantastisch is dat, want wij hebben wel ramen, maar die gaan niet open. Nuja, gisteren zijn er twee vriendelijke dames de fire safety komen checken en de deur was toevallig toe.
Diezelfde avond eindigde een verjaardagsfeestje voor een Frans meisje dat ik voor ik erheen ging niet kende op de campus, in the Union, het lokale BSG, maar dan beter. Dan denk je dat je naar The Academy gaat, een gebouw met zuilen dat een café blijkt te zijn, maar na een uur ben je al weer naar boven aan het wandelen. In The Academy bewezen enkele Britse meisjes nog eens dat ze vreemd zijn. Twee groepen schaars geklede dames in verschillende soorten fancy dress stonden tegenoverelkaar op het tweede verdiep dat niet volledig dicht is, naar elkaar te roepen en zuipwedstrijdjes te houden of wat dat ook moest voorstellen. Charmant…
Bleek dat er in de Union nog wel meer volk was dat ik kende, eens boven en het was een leuk feestje, maar laat werd het niet, gezien de les Modern European Drama om 9 uur s’ochtends doorging.
Al zijn we nu nog maar een week bezig, ik zie de lessen volledig zitten, alleen al die deadlines die elkaar achternazitten zijn nog een beetje angstaanjagend. Volgende week beginnen ook de seminars, waar ik wel benieuwd naar ben. Het lijkt tot dusver wel een goede formule: lectures voor achtergrond en theorie en dan seminar voor de praktische kant van het hele gebeuren. Deze namiddag ging ik naar de lecture van American Popular Television, waar ik na een korte geschiedenis van de Amerikaanse televisieindustrie een aflevering van Studio 60 on the Sunset Strip bekeek. Die gaan we dan in het seminar bespreken…
Bizar feit: proffen hebben hier de gewoonte om hun mails te tekenen met hun voornaam. Nu weet ik niet meer hoe ik naar hen een mail moet sturen. Formaliteit is hier blijkbaar van minder belang, maar ik zal toch eens moeten horen bij mijn Britse medestudenten hoe zij de proffen aanspreken, kwestie van niet volledig voor gek te staan. Nuja, als ze het vreemd vinden, is er altijd dat magische zinnetje dat alle problemen oplost of alleszins verklaart: “I’m an exchange/erasmus student.“
Het hagelt buiten. Dat is niet de eerste keer dat dit gebeurt vandaag. Ik hoorde het deze ochtend al, toen ik een weg probeerde te vinden door administratieproblemen. Nu duren die buien meestal niet zo lang. Ze komen vaak ook onverwachter dan hun verdwijning. In de 10 minuten dat de afdaling van de campus naar het stadje duurt passeerde dan ook zo’n bui tussen de stukken blauwe lucht door. Dat gebeurt heel de dag door af en aan. Laagjes en regenbescherming zijn essentieel. Je weet nooit.
The Exploding Fish. Ik heb hen al vermeld en vandaag ben ik dan ook naar de eerste Devising Session geweest. Dolle pret, improviseren is altijd leuk. Het ging van zombies naar gekken naar dodelijke spinnen en aardbeienpudding die dodelijk kan zijn in combinatie met gummy babies, ofzoiets…
Nu de regen terug is, zal ik schrijven over de zomerse herinnering.
Een vriendin van me kwam enkele weken terug naar de VUB voor een bezoekje…
vriendin: “Het is hier zo anders dan in Leuven”
ik: “Ja, het is hier wel fijn. En dit zijn dus koten.”
vriendin: “Die bungalowkes? Dat is hier precies een vakantiepark.”
En toen was het weer zelfs nog niet goed…
Voor de toevallige voorbijganger kan onze schone campus inderdaad wel de indruk van een vakantiepark geven, wanneer de zon schijnt… Plots loopt de campus vol mensen die geen les hebben, maar komen zonnen en wordt er met frisbees gesmeten… Jammer dat het weer voorbij is
Ingedeeld onder: Erasmus, Etc., blok, regenachtig | Tags: blok, examens, koude voeten, regen, Titanic, vuurwerk
Dit is niet de eerste blog die ik open. Misschien is het de eerste die ik blijf updaten, misschien ook niet. We zien wel.
Het regent niet buiten. Ik heb koude voeten en ik heb de chauffage afgezet, het begon hier wat te ruiken naar verbrande verf en het is hier warm genoeg, maar mijn voeten zijn niet helemaal akkoord. De kerstvakantie is een slechte periode voor televisie, herhalingen van films die al zo vaak herhaald zijn dat ik me de eerste keer niet meer kan herinneren.
Ergens schoot iemand vuurwerk af dat ik kon zien vanuit het raam, maar 2007 eindigt pas wanneer 2008 begint. Stiekem ben ik verliefd op de regen, maar enkel wanneer de zon me verveeld heeft. Ik heb nog 16 dagen om te zorgen dat ik mijn zomerplannen niet verpest, en mijn Erasmusdroom niet moet opgeven. De toekomst hangt af van de 19 dagen die daarop volgen, wat in de lucht hangt moet vallen, dus ben ik maar verliefd op de regen, dan bezwijkt hij mischien voor mijn charmes en vliegt hij tot op mijn paraplu, niet eronder. Mijn voeten zullen wel bevrozen zijn, want de regen is wel aangetrokken tot schoenen, al is het maar in de plassen die hij vormt.
Jack en Rose liggen bijnadoodgevrozen in het water van het Atlantische Oceaan afscheid te nemen in die ene film die zoveel Oscars won, maar eigenlijk veel te melig voor woorden is. In 1998, toen ik tien was en al mijn vriendinnen Leonardo zo knap vonden en ik dat toen al niet begreep. Ik zag hem voor de eerste keer, de film, niet de acteur welteverstaan, bij een vriendin met haar moeder, die een vriendin van de mijne is. Het regende toen ook en ik moest huilen wanneer Jack in de oceaan verdween en zij zo hard ze kon voor haar leven vocht.
Ik heb nog steeds koude voeten…
