- Ik heb je gemist
- Ik jou ook
- maar niet echt
- Jij of ik?
- Ik
- Hoe bedoel je
- Ik mis je nog steeds
- Ik ben er nu toch?
- Ik weet niet waar je bent, maar hier ben je niet
- Ik weet niet wat ik moet zeggen
- Niets
- Maar
- Je bent hier niet en zolang je niet terugkomt, zal ik je missen.
- Soms begrijp ik jou niet
- Ik ook niet
- Jij ook niet wat?
- Soms begrijp ik mezelf niet, meestal eigenlijk.
- Ben je boos op me?
- Nee
- Wil je dat ik wegga?
- Ik wil dat je terugkomt
- Ik ben hier, godverdomme
- Nee, ik zie het in je ogen
- Ben je ziek? Heb je koorts?
- Ik ben kerngezond en niet gek
- Ik ben weg
- Ik zei het je toch
- Dat je er niet bent
- Maar ik ben er wel!
- Je hebt net gezegd dat je weg bent
- Laat maar
- Ik zal je missen
- Ik jou ook, maar niet echt
- Jij of ik?
- Ik
Ingedeeld onder: blok | Tags: anthology, English literature, examens, Kurt Vonnegut
“Perhaps we should be adoring instead of loathing our hydrogen bombs. They could be the eggs for new galaxies.”
© Fates Worse Than Death – Kurt Vonnegut
want ik ben al die teksten opnieuw aan het lezen in een bloemlezing (want dat is het mooie Nederlandse woord waarmee we anthology vertalen) die zogezegd een “shorter edition”is van zijn vorige zelven, maar toch nog 2930 hele dunne pagina’s met nog veel meer woorden telt en dat is niet de enige want ik heb er nog twee waarvan ik er dit jaar maar één nodig heb die wat minder pagina’s tellen maar toch nog genoeg zelfs al beweren zij een “compact edition” te zijn en ik zou graag eens een gewone editie zien want stiekem vind ik die boeken wel leuk alleen zijn de lettertjes soms wat klein en moet ik zoveel inspanning leveren en sommige van de teksten kunnen me echt niet boeien maar dan kom ik plots iets schitterends tegen zoals het citaat waarmee ik ben begonnen dat in een nog veel schitterendere (dat klinkt niet echt juist, maar het is wel leuk om te zeggen) tekst staat en dan besef ik weer waarom ik studeer wat ik studeer al had ik toch liever wat meer van dit gehad en wat minder van al die andere dingen
Ingedeeld onder: blok | Tags: belachelijk, examens, frustratie, Heath Ledger, praktijk, richting, sneeuw, theorie
Roze brillen zijn fijn, maar tijdens de examens ben ik daar te zwartgallig voor…ik zal wel een eigen roze brilblogweek ofzoiets doen als ik iets leuks te vertellen heb. Ik mag niet kiezen tussen linguistiek en literatuur, waardoor ik constant mij zorgen moet maken over iets waar ik me niet in wil verdiepen. Ik mijn gal nog eens zal moeten uitspuwen omdat mijn examen Engelse taalkunde allesbehalve bewonderingswaardig was, ik erbij blijf dat ik het nut van boomdiagrammen van zinnen maken niet nuttig vind, het niet zo leuk is om boomdiagrammen te tekenen van zinnen waar je kop nog staart aan kan vinden op je examen.
Ooit vond ik een uitgebreidde opleiding iets positiefs, maar hoe meer ik erover nadenk, hoe negatiever het wordt. Ik leer de samenvatting van de interpretatie van de interpretatie van de tekst en vraag mezelf af waar ik in het universum met bezig ben. Een samenvatting van een interpretatie van een interpretatie van een tekst die ik daarna toch op de sneeuw ga uitspuwen al was ik een kat met een serieuze haarbal.
Ik leer theorie en praktijk die stiekem ook theorie is omdat praktijk misschien te veel werk is of te moeilijk en het is al meer praktijk dan de meeste mensen tussen hun theorie door van kunnen dromen. Ik ken een samenvatting van een interpretatie van een interpretatie van een tekst die ik daarna toch op de sneeuw ga uitspuwen al was ik een kat met een serieuze haarbal, maar ik kan amper zelf een tekst analyseren. Als ik logica had gepakt, had ik het dan misschien gesnapt?
Zijpad… Gisteren keek ik naar het nieuws dat werd gebroken met het nieuws dat Heath Ledger overleden is. Ik klikte dus door tot CNN waar mijn ongeloof werd overtuigd en ik een bericht achterliet op een voicemail om het verschrikkelijke nieuws te melden, want voor hij zo bekend werd als een homosexuele cowboy, was hij gewoon die lekkere gast van 10 things I hate about you en A Knight’s Tale waar we over giechelden toen we bakvis filmavonden hielden…
En ik probeer me te concentreren
en de muziek laten draaien
zodat ze steeds opnieuw van voor af aan
kan beginnen met teksten die zich
blijven reproduceren
alsof ze een eigen leven leiden
De letters lachen uit
alsof zij belangrijker zijn
en almachtig
ze zouden eeuwig kunnen zijn
als hun levenswereld van een
blaadje zou worden bewaard
als ik ze niet opbrand uit wraak
wanneer ik hun nut ben verloren
en papier kan zo mooi branden
Misschien blijven ze toch nog even
hangen ergens in een donker kamertje
liefst aan het begin van de gang
dat ik het doolhof niet doormoet
om hen terug te vinden
er is geen tijd om sleutels te zoeken
Ingedeeld onder: blok | Tags: blok, boomdiagrammen, examens, gemis, LWK, wekker
Ik mis sociaal contact. Ik mis LWK. Ik mis feestjes. Ik mis discussies over wie er moet werken. Ik mis achter de cocktailbar zitten in Luigi’s. Ik mis te weinig slaap en in de kou terug naar mijn kot wandelen. Ik mis mijn vrienden. Ik mis roddels.
Nog 14 dagen doorbijten op cursussen die naar weinig smaken. Dinsdag, woensdag, vrijdag, dinsdag en vrijdag en mijn tanden zijn weer gerust voor enkele maanden tot ze ons terug komen ambeteren. Met meer en moeilijker. Ik moet stoppen met mijn wekker vroeger te zetten in functie van het snoozen van dit leidt tot nachtmerries of alleszinds andere vreemde paarden die plots in mijn hoofd opduiken. Dat is het goede alternatief tot op de knop drukken die de wekker afzet en me rustig verder laat slapen om dan met een schok wakker te worden en kwaad zijn op jezelf omdat je zonodig nog heel even je ogen wou sluiten.
Ik maak boomdiagrammen van woorden en functies en hoofden van zinnen en ik vraag me af waarom ik leer wat voor vruchten er in die boom hangen. Gelukkig zijn ze leuk om te tekenen.
Ingedeeld onder: blok | Tags: Brussel, examens, Juno, Kimya Dawson, metro, migraine, moldy peaches, persoonlijke zone
Nog vijf kansen om de dichtbijzijnde toekomst voor even te verknoeien en al twee voorbij zonder zware ongevallen. Antifolk lijkt veel op gewone folk, maar het klinkt wel leuker en stiekom ook heel indie en vanalles anders. Maar met een smeuïge naam als The Moldy Peaches kan het me wel opbeuren. Vooral hun zangeres Kimya Dawson en haar bijdrage tot de Juno soundtrack, de film laat je al glimlachen van begin tot eind en de muziek doet het op zichzelf al even goed.
Nu het Frans al voorbij is lijkt de skivakantie plots vele dichter, ondanks de vijf obstakels die nog overwonnen moeten worden, maar die zullen mijn overwinning met open armen ontvangen. Dus moeten we ons terug over de boeken buigen of naar het computerscherm staren voor die cursussen die we niet op papier hebben en dit keer hopelijk zonder de migraine, want twee keer op een examenperiode is al meer dan genoeg. Migraine is nog steeds even ergerlijk en erfelijk als altijd, maar gisteren met wat minder hoofdpijn en wat meer misselijkheid en dat alles veroorzaakt door stress die van de schouders afglijdt alsof het water is terwijl de nieuwe stress al volop zit te wachten op zijn eigen waterval.
Zijpad… We zijn het Noorden kwijt van zodra er iemand, zeker een onbekende, plots in die 60 cm cirkel van een persoonlijke zone komen, maar vinden zonder kompas hoe we zo ver mogelijk van iemand af kunnen staan. Het openbaar vervoer werkt absoluut niet mee en zet resoluut vreemden in elkaars persoonlijke zone zonder enige voorstelling en dan vraag je je soms af waarom sommige mensen liever rechtstaan in de metro dan op dat ene stoeltje tussen twee mensen nog vrij is, in zo’n metrostel waar iedereen in een lange lijn in elkaars zone zit te porren. Ik heb me dan maar opgeofferd en heb mezelf tussen hen ingeschoven want eigenlijk zit ik liever verstrengeld in elkaars cirkel dan dat ik rechtsta.
Ingedeeld onder: Etc., blok | Tags: blok, frans, examen, beestjes, keuken, kotbazin, stank
Morgen het eerste examen en meteen ook het examen dat ik het hardst tegenop zie, ik krijg het namelijk niet in mijn hoofd… Inleiding tot de Franse Letterkunde. Nog even doorbijten en dan mogen we al één van de 7 vakjes doorkruisen. Het wordt een korte nacht en een nachtmerrie van een ochtend. Nog 12 uur tot het verdict waar ik voor vrees. Vorig jaar heb ik me er nog net uit kunnen praten, kunstig lullen heet dat, hopelijk doe ik het dit jaar iets beter, nu heb ik geen excuus…
Zijpad… Een briefje op de deur van onze keuken meldde ons dat onze keuken stinkt in het Frans én in het Engels, maar niet in het Nederlands want dat spreekt men hier beneden niet. Voor één keer was ik niet de vetzak, afwisseling kan wel leuk zijn. Het vraagstuk dat ons nu rest: is onze heks van een kotbazin naar boven gekomen om te inspecteren (ze doet dat blijkbaar regelmatig en zaagt dan dat er soms in het weekend nog onafgewassen theekoppen staan) of ging de geur van slechte champignons in de microgolf tot beneden (wat ook kan, ik ruik regelmatig dat mijn kotgenootje kookt wanneer ik beneden binnenkom en wij wonen op het derde verdiep)? Blijkbaar had ze ook de keuken gebarricadeerd met onze vuilbakken… Zou ze bang zijn van beestjes? Het is hier anders koud genoeg om kakkerlakken en ander ondergedierte te doen vluchten naar beneden, waar een gezelligere warmte heerst…
Ingedeeld onder: Schrijfsels, blok | Tags: bachbloesems, blok, luchtwegeninfectie, migraine, Nederlandse spellingscorrector, regen, stress, taal, trein
maar het regende pijpenstelen tot mijn sokken doorweekt waren en de zon plots wel haar weg door de wolken had gevonden. Dit alles na een treinrit Antwerpen-Berchem — Brussel-Centraal, een metrotripje Centraal Station-Zwarte Vijvers, een uitleg van een halfuur van een prof die ons zo snel mogelijk weer liet gaan omdat hij ook niet wist wat gezegd op dat moment van toepassing te zeggen en dan de weg terug. En blijkbaar ben ik nog steeds optimistischer als sommige van mijn medestudenten, ik ben nu eenmaal een stresskip die toch altijd de zon in het onderste van die kan ziet terugkaatsen.
Ik zweer ook graag bij Bachbloesems want homeopathie waar je in gelooft, werkt ook wonderlijk goed en bovendien smaakt het niet zoals zoete hoestsiroop of zo van die vuile dingen die het zogezegd minder erg moeten maken voor de kinderen, maar die bij mij enkel de ziektekiemen aanwakkeren om hun feestje wat uitbundiger te maken. Gelukkig maak ik nog geen deel uit van die statistiek van al die mensen die de ziekenhuizen overbevolken. Al heb ik dan soms migraine, een paar uur slapen en een aspirine (ook allesbehalve smakelijk) kan al veel goed doen, maar een luchtwegeninfectie kan ik nu wel missen als de pest, die soms ook een luchtwegeninfectie kan zijn. Luchtwegeninfectie telt meer letters dan migraine, misschien heeft het daarom ook meer tijd nodig om te genezen, al is er wel meer kans op het terugkomen van die migraine, minder letters betekenen minder moeite om ze te herhalen. Bij deze dus weer een mysterie opgelost met het wonder der taal.
Zijpad…WordPress mist een Nederlandse spellingscorrector (want een Engelse is er al) om vermoeide mensen zoals ik wat bij te staan in moeilijke tijden. Ik heb namelijk enkele kritische lezers, die gruwelen van spellingsfouten en andere misbaksels en ik wil deze mensen geen onnodige irritatie bezorgen.
Ingedeeld onder: Schrijfsels, blok | Tags: blok, broers, gilmore girls, studiekeuze, wiskunde
Ik ben de kleinste en de jongste en niet meer altijd en overal maar tussen ons drie wel voor eeuwig. Niet omdat iemand daarvoor koos, alles heeft nu eenmaal een volgorde en die van ons is zo dat ik de kleinste en de jongste ben. Je zou het kunnen draaien en keren, maar de uitkomst blijft nu eenmaal het zelfde want zover ik weet is twee plus één nog altijd drie en zelfs al is één plus twee ook drie, één blijft altijd zoals hij vier meer is als twee zoals die acht meer dan ik drie ben. En ik ben er 19, al blijf ik liever nog wat in ontkenning, dat maakt de optelsom 19+8=27+4=31 al is de 19 nog maar net van kracht en de 27 stiekem al voorbij omdat twee op 2 januari jarig was. Wiskunde heb ik eigenlijk nooit leuk gevonden, maar vraagstukken vind ik af en toe te perziken, want pruimen lust ik niet zo graag en tabak nog veel minder.
Ik heb zogezegd twee halve broers, maar dan zouden die samen één geheel moeten vormen en dat doen ze niet want ze zijn twee volwaardige gehelen dus de wiskunde heeft weer eens ongelijk. Taal is mogelijk het enige medium waarmee we alle vragen zouden kunnen beantwoorden, behalve dan misschien de vraag bij het antwoord op de ultieme vraag van het het leven, het universum en alles, want dat is nu eenmaal 42 en dat lijkt me eerder een wiskundig probleem. Dat antwoord klopt alleszins , want als er een god zou bestaan, dan zou Douglas Adams een profeet zijn geweest en The Hitchiker’s Guide To The Galaxy een bijbel. Met taal kan je namelijk wel draaien en keren zoals je dat zelf wil, want taal hoeft niet te kloppen zoals al die wiskundige berekingen waar de helft van de wereld net het begin kan vinden en dan enkel maar omdat ze het kunnen zien.
Mijn afkeer voor wiskunde (en ook voor de meeste wetenschappen, hoewel ik niets tegen wetenschappen in sé ben, ik ben er gewoon slecht in) heeft ook mede voor het mezelf-overtuigings-proces van mijn studiekeuze goed gedaan, gezien Taal-en Letterkunde en van de weinige richtingen is waar je nooit wiskunde zal nodig hebben…
Als afsluiter een wijze quote uit Gilmore Girls:
Lorelai: Whoa! Whoa! Sookie, don’t do math. You know that hurts your head.
Sookie: Ow.© TheCW; Gilmore Girls. seizoen 6, aflevering 4. Always A Godmother, Never A God
