Ingedeeld onder: All About Me, regenachtig | Tags: draak, ideekids, kleuters, parachute, regen, ridders, sprookjeskamp, toverfee
Want ze kunnen allemaal zo veel. Dat er iemand anders aan het praten is, of dat je met drie andere maantjes bezig bent, maakt hen niets uit. Sommigen zijn gezellig stil. Ze zitten ergens op een andere dimensie van sprookjesland rond te dwalen tot je hen er zachtjes terug uittrekt. Voor even dan.
De maantjes werden even ridders en jonkvrouwen die op expeditie de draak even wakker maakten. De draak, vermoeid omdat ze de vorige nacht niet in slaap geraakte, probeerde hen te vangen voor ze terug in het kasteel geraakten, maar tevergeefs.
Eén ridder werd verjaardagsgekroond en trakteerde op een onmogelijk te snijden, maar heerlijke taart. Té groot voor 22 sprookjeskampgangers en hun toverfeeën, die vandaag nog even konden genieten.
Toen ik huiswaarts wou keren, een beetje vroeger, werd ik tegengehouden door J en A en C en dat kon ik niet aan, dus heb ik me even moeten overgeven. Toch ben ik voor hen thuisgeraakt.
Ik moest immers nog een andere J – die eigenlijk hetzelfde heet als de eerste, maar dan anders geschreven- gaan vieren. Ze werd volwassen in heel de wereld en trakteerde ons op een overvloed aan eten en wijn.
Ik druk eens een keertje minder op de eigenlijk-heb-ik-nog-wel-tijd-knop om op tijd te vroeg te zijn. Want we maken een tocht over rivieren en bospaden, over hekken en onder prikkeldraad. Die onthullen we als de draak eindelijk gaat slapen, zodat hij onze sprookjeswereld niet verwoest. Zo reisden ze sprookjesland rond. Sommige sterretjes vinden hun weg niet in het licht, hoe vaak ze het parcours al niet hebben afgelegd. Maar het is nog vroeg en er vallen verrassend weinig traantjes.
En toen werden ze moe. Dat waren ze eigenlijk al en wij ook. Maar op matten rusten lukte, maar voor enkelen en de rest trotseerde de draak.
Ik testte het effect van windvlagen op een bontgekleurde parachute met mijn maantjes tot de regen ons vond en we terug binnen moesten duiken. Maar binnen ging het avontuur verder.
We dansten ook even, in een kring, op muziek van toen ik niet veel ouder was als hen, voor hen onbegrijpelijk.
En toen kwamen er mama’s en papa’s en knuffels en ging de draak weer slapen. Tot morgen dan maar.
Ingedeeld onder: All About Me | Tags: assepoester, fee, ideekids, kamp, sprookjes, toveren
Tweeëntwintig kleuters groter en kleiner verdeeld tussen mij en de andere. Ze hebben hippe namen zoals Zita en Wilko. Soms dromen ze weg terwijl je een spel uitlegt. Ik ben hun roos-geel-zilveren toverfee, maar ze noemen me juf omdat ze mijn naam niet altijd kunnen onthouden. Zij zijn mijn maantjes, net iets groter als de sterretjes van de andere toverfee. Ze giechelen graag, allemaal. Ik toverde hen Abracadabrakabimbambeirenwijgaanopsprookjeskamp naar sprookjesland. Want zo simpel is dat.
Ze willen alles aan mij vertellen en dan liefst allemaal tegelijk. De meest triviale weetjes die voor hen logischerwijs in de conversatie passen. Ze luisteren met grote ogen en open monden als ik een verhaal vertel en kunnen niet wachten tot ze de bijbehorende plaatjes kunnen zien.
Er is er eentje die af en toe plots van een op een afstand kijkt. Ze eet haar koekje een meter verder op en als ik naast haar ga zitten en haar vraag of ze het niet leuk vindt, dan antwoordt ze dat ze het wel leuk vindt, en de anderen, die vindt ze ook wel leuk. Eigenlijk weet ze niet waarom ze daar zit. En als ze het even later uitgiert als ze de cactus is en iemand in de billen mag knijpen, weet ik weer dat het ook echt goed zit.
We spelen eilandbal met hoepels en doen even alsof we allemaal Assepoester (en haar broer: Assepoetser) zijn. Dansen is hun sterkste kant niet en ballen vangen nog veel minder. Maar leuk is het wel. Elkaars naam onthouden lukt enkel tijdens spelletjes, maar wanneer we het echt testen, kennen ze niemand meer. We kleuren met wascos en schrijven onze namen op de achterkant.
We hebben een draak op kamp, in wiens buik je springen kan. Bijna was hij onthoofd, zijn nek gedraaid tot we hem terugdraaiden en hij weer trots kon uitkijken over de sportzaal. Wanneer ik het springkasteel betreed, word ik aangevallen. Maar ik krijg ook kusjes. Want ze zijn ook wel lief.
En ze kunnen enorm veel lawaai maken.
Niet met een ‘o’. Een ‘ot’ hoeft ook niet en een ‘e’ ertussen proppen al helemaal niet.
Gewoon Margaux met aux.
Zoals de wijn, weet u wel?
Ja, het is een Franse naam en neen, ik ben geen Française.
Ik heet gewoon Margaux met aux, zonder o, zonder t, zonder e.
A.U.X.
Zo moeilijk is dat toch niet?
10 jaar geleden was ik aan het genieten van mijn vakantie.
10 maand geleden was ik aan het werken voor een verzekeringsmaatschappij…
10 weken geleden begon ik aan de eerste dag blok
10 dagen geleden was ik samen met mijn kotgenote en twee vriendinnen het examen Franse taalbeheersing aan het voorbereiden
10 uur geleden kocht ik fruit voor mijn grootvader op de markt
10 minuten geleden was ik televisie aan het kijken.
binnen 10 minuten zal ik meer televisie kijken en verder mijn bagage maken.
binnen 10 uur zal ik waarschijnlijk opstaan.
binnen 10 dagen ben ik in de Landes
binnen 10 weken maak ik me hopelijk klaar voor mijn Erasmustrip.
binnen 10 maand zou mijn Bachelorpaper toch bijna af moeten zijn.
binnen 10 jaar ben ik 29
Ingedeeld onder: All About Me, Stokjes | Tags: god, godsdienst, milieu, vegetarisme, virus, wijven
Het gaat rond zoals een griepvirus en hoewel ik per definitie niet zou kunnen meedoen met wat anderen verzonnen, doe ik het toch, want soms is meelopen nog niet zo slecht.
Punt 1: Het Milieu Redden (met een grote R)
Het milieu is verknoeid door onze voorouders en we doen er zelf nog aan mee, ik ontken het niet. Ik neem graag een warme douche en gebruik zestienduizend elektronische machines naast elkaar. Als ik eraan denk, trek ik echter wel de stekker uit op mijn kot, want apparaten verbruiken energie, zelfs al staan ze af. Ik recycleer omdat het moet en ik gebruik niet enkel gerecycleerd papier. Ik gebruik papieren zakdoeken, omdat ik stoffen zakdoeken vies vind en omdat hier in huis nu eenmaal niet elke dag wordt gewassen.
Punt 2: Vegetarisme en consoorten
Ik eet vlees, in grote hoeveelheden en met smaak, want ik heb ooit, ten tijde van één of andere vieze-beesten-ziekte-crisis, geen vlees gegeten, en dat viel serieus tegen. Ik eet paardenvlees en ingewanden. Het eerste omdat ik het verschil tussen een paard en een koe eten niet snap en het tweede omdat ik ze lekker vind. Ik eet foie gras en kikkerbillen en weet zeer goed hoe die beesten worden behandelt alhoewel ik de campagnes van die ene organisatie die ik hier niet zal noemen echt geweldig vind. Begrijp me niet verkeerd, ik heb respect voor mensen die vegetariër zijn, maar het is niet echt iets voor mij, ik ben nu eenmaal geen dierenvriend. Ik heb wel iets tegen selectieve vegetariërs, tenzij het echt moet van de dokter. Ofwel eet ge geen beesten, ofwel wel. Een dier is een dier. Ik hoor jullie al komen, hoe zit het dan met honden en katten? Persoonlijk heb ik het nog nooit gegeten, maar dat ligt nu eenmaal aan onze cultuur. En stiekem wil ik het wel eens proberen…
Punt 3: Godsdienst
Punt 4: Drama
Niet het theater, want daar doe ik zeker wel met mee, maar het drama dat zo vaak ontstaat in het dagelijks leven, het is vooral een wijvending. Ik vind dat allemaal nogal vermoeiend en zie er echt het nut niet van. Al dat ruzie maken voor niets en nog veel minder is niet aan mij besteed.
ik dans nog elke dag maar niet zoals ik vroeger deed
door de zaal tot mijn hoofd leeg was en mijn adem even stokte
over de grond voelen en toch mijn vleugels uitspreiden
door de spiegel kijken en mijn ogen sluiten voor de realiteit
een ander tegenkomen in je beweging en de zijne overnemen
de pijn vergeten en spelen met de zwaartekracht
de vloer voelen bij elke stap, sprong, schuifel
even alles vergeten
Ingedeeld onder: All About Me
De estafettes blijven de bloggende wereld bezighouden en ook ik ontsnap er niet aan. Evelien geeft me een boekensstokje. Ik zit op kot, jammer genoeg dus niet direct dicht bij mijn gevulde boekenkast, maar boeken zijn nooit ver weg in mijn leven, dat heb je nu eenmaal als talenstudent…
1. Pick up the nearest book of 123 (or more) pages.
Paul Auster — The Book of Illusions. Ik hou van Paul Auster. Hij is niet zoals de anderen, maar ook niet onverstaanbaar. Hij zuigt je in zijn verhalen en laat je nooit helemaal los. Een klein beetje blijft altijd hangen in zijn wereld. Ik kocht The Book of Illusions toen ik een fnacbon mocht opdoen en een cadeau van 10 euro kocht, de bon van 30 euro werd dus verder opgedaan met twee paperbacks van Paul Auster. In de originele versie welteverstaan. Hoewel ik mijn eerste Paul Auster in het Nederlands las, het was een cadeautje. Ik moet wel toegeven dat ik nog maar op pagina 58 ben en liever niet ga spieken, maar voor die ene keer zal ik heel eventjes valsspelen.
2. Open the book to page 123 and find the 5th sentence.
“We made the four o’clock flight to Albuquerque with twenty minutes to spare.”
3. Post the next 3 sentences
“Ideally, I should have taken the Xanax by the time we reached Holyoke or Springfield, Worcester at the latest, but I was too wrapped up in talking to Alma to interrupt the conversation, and I kept putting it off. When we drove past the signs for the 495 exit, I realized that there was no point in bothering to take them. The Pills were in Alma’s bag, but she hadn’t read the instructions on the label.”
Ik heb een estafettemaagd gevonden tussen mijn blogstatistieken nota bene, Confetti krijgt hierbij haar eerste stok toegeworpen. Als Kenneth zijn blog online zet krijgt hij ook meteen deze stok. Een derde vrijwilliger mag zich altijd aanmelden aan de balie, rugnummers en krachtdrankjes zijn gratis bij inschrijving.
Het leek me tijd om terug de regelmaat van het bloggen in te voeren. Het leven is terug begonnen en hoewel ik moet toegeven dat ik nog steeds tijd met hopen heb, bloggen hoorde niet in de routine voor die monsterlijke blokperiode… De resultaten zijn trouwens al even binnen en er is nog hoop op deliberatie. De erasmusdroom leeft nog en begint de realiteit binnen te dringen.
Ik zag iemand een betaaltelefoon gebruiken in Montgomery en keek verbaasd en vroeg me af waarom ik voor één keer mijn fototoestel niet bij de hand had, want ik had het ding al wel zien hangen, maar het was me nog niet opgevallen dat er nog gebruik van werd gemaakt. Soms vergeet ik wel even dat niet iedereen in het bezit is van een GSM, dat er dus wel nog nood is aan telefoonkotjes en dat het waarschijnlijk heel moeilijk is voor mensen zonder om nog iemand te bereiken wanneer men niet thuis is. Mensen die nog echt afspreken wanneer ze ergens heen gaan en als de andere er niet direct op tijd is, ook niet gerustgesteld kunnen worden door dat sms’je waarin staat dat de trein vertraging heeft (niet dat iemand verwacht dat de andere op tijd komt als er een trein aan te pas komt).
Ingedeeld onder: All About Me | Tags: blauwe plekken, panoramixmoment, repatriëring, secretariaat, ski, snowboard, Valmorel, VUB
Ik ben natuurlijk zo slim geweest om tijdens de laatste afdaling van die ijzige berg nog eens mijn evenwicht te verliezen en mijn achterwerk de werking van de zwaartekracht te laten voelen. Het ziet nog niet blauw zoals die plek op mijn knie en zelfs amper rood, maar ik voel het wel vooral als ik zit en de busreis heeft daar ook geen goed aan gedaan. Echt klagen doen we niet, want de vakantie was geweldig en ik heb enkel wat blauwgekleurde stukjes lichaam en een wit masker rond mijn ogen, in tegenstelling tot één van mijn vijf reisgenoten die een VIP-repatriëringstripje verdiende na een val op la Grande Combe.Er lag wel degelijk veel sneeuw in Valmorel, af en toe viel er ook wat, maar niet te veel, zodat we konden genieten van prachtige panoramixmomenten.
Morgen begint dat verdomde tweede semester al en van punten nog geen sprake, hoewel ik volgens een mail van het secretariaat mijn punten vorige donderdag ging krijgen, maar ons teergeliefde LW-secretariaat laat wel vaker een steekje vallen. Ze zijn vooral verward over de samenwerking met het RITS, althans mijn bescheiden mening. Voorts weet ik ook niet waar ik morgen welke les zal krijgen om 10 uur, er staan drie vakken onder één vak omdat de proffen Frans een manier hebben gevonden om ons meer vakken te geven dan dat ze studiepunten hebben en er staat nergens bij wat nu welk vak is. Dat we morgen misschien collectief de verkeerde cursus zullen bijhebben, mogen ze ons dan ook niet verwijten.
Zijpad… Eens ik terug op kot ben, zal ik toch eens denken over podcasts maken, maar met zekerheid kan ik het nog niet zeggen, want ik ben niet zo’n enorme fan van mezelf als ik mijn stem hoor op opnames…
Woordenboek:
pa-no-ra-mix-mo-ment (het; -en)
rustpauze tijdens skivakantie op een terras van een restaurant/bar dat zich aan de skipiste bevindt, indien mogelijk in ligstoelen
Ingedeeld onder: All About Me | Tags: alcohol, blogstok, herexamens, muziek, ontgroening, stok, unief
heeft men de blogstok die door de virtuele wereld van nederlandstalige bloggers reist. Ik krijg een stok toegeworpen van Osahi. Een stok die steeds weer in kleine stukjes wordt gebroken en voortgegooid en die zichzelf dan hergenereert zoals van die slangen in horrorfilms die zichzelf maar blijven vermenigvuldigen…
3 bands en/of artiesten die ik dit jaar heb leren kennen?
Goh. Dat begint al geweldig, ik en het onthouden van de namen van bands en artiesten…
- Louise Attaque. Goed, ik ken hun liedje Je t’emmène au vent van het begin van vorig schooljaar, maar ik ben er pas in 2007 achtergekomen dat zij de geniën waren achter dit lied dat in menig Brussels studentencafé ambiance garandeert. Ook de rest van hun CD is zeker te perziken!
- Kate Nash. Ze is sympathiek en schrijft liedjes waar ik vrolijk van wordt…
- Amy Winehouse. Niet alleen maakt ze leuke muziek, ze is ook enorm hilarisch. Zolang ze natuurlijk niet zat verschijnt op een optreden waar je veel voor hebt betaald, gewoon wachten tot ze op een festival opduikt is mijn motto.
3 dingen die ik dit jaar (lees: afgelopen jaar) heb meegemaakt, gehoord,… en die me altijd zullen bijblijven
- Een kinderdroom ging in vervulling toen we deze zomer naar Thailand en Cambodja vertrokken voor een maand. Nu dat klinkt misschien als een vreemde kinderdroom, maar ik wil al van mijn 6 jaar ofzo naar Thailand, mijn vader was daar vroeger namelijk reisgids… Dus deze zomer werd ik verliefd op Bangkok, overdonderd door de tempels van Angkor Wat en lag ik te zonnen waar ooit de tsunami passeerde..
- Mijn eerste jaar unief overleven met maar één herexamen. Dat hoeft geen verdere uitleg…
- Mijn ontgroeningsopdracht… In een konijnenpak (de dikke paashaas versie, niet de sexy playboy versie) over de VUB campus huppelend foto’s trekken van mezelf bij de andere ontgroeningen en daarvan een boekje maken. En het was warm!
3 (vreselijke) blunders die ik in 2007 op mijn naam heb staan?
3 en waarschijnlijk wel meer blunders allemaal door één woord: alcohol… Uitweiden is niet nodig.
3 dingen die me héél stiekem ongelooflijk trots maakten?
- Maar één herexamen hebben en daar dan een 14 op halen in plaats van de originele 7
- Een prof die vroeg of ik ooit in Engeland had gestudeerd of alleszins Britse “relatives” had, omdat hij mijn accent goed vond…
- De EMO TD poster, want die was ronduit schitterend…
3 mensen die ik hiermee graag wil lastigvallen?
- Janse, mijn eerste grote liefde en dan bedoel ik echt wel mijn eerste, toen de dieren nog spraken en het leven nog simpel was…
- Evelien, omdat ik haar wel sympathiek vind.
- Alice, omdat ze mijn blog een beetje uitdagend vind en dat toch wel een mooi compliment is…
