Toen ik vorige vrijdag geld ging afhalen om mijn ticket voor de headphone disco van zaterdag te betalen, kwam ik Eszter tegen aan de geldautomaat. Eszter komt uit Hongarije en gaf me een compliment over mijn handtas/laptopzak/koffer voor korte tripjes.
Ik: It’s from H&M
Zij: Ah, yes, I wish there was one here.
Ik: I think there’s one in Cardiff.
Zij: We’re going to Cardiff tomorrow. If you want to come?
Ik: Oh, well, I don’t know. How are you going?
Zij: By bus. It’s leaving really early.
Ik: And who’s going with you?
Zij: Well, Nicole for sure and the rest I don’t know yet.
Ik: Well, I’ll let you know tonight if that’s okay.
Zij: Sure, see you around.
Om 6u20 zat ik dus op een bus richting Cardiff. Een rit die vier lange uren duurt, vooral omdat je op een gewone lijnbus zit en dat niet echt aangenaam is. Zelfs met mijn extreem vreemde zithoudingen vond ik geen manier om comfortabel te zitten. Gelukkig wachtte er in Cardiff ons een warm welkom. Twee Duitsers (Andreas en Christina), een Hongaarse (Eszter), een Amerikaanse (Nicole), een Fin (Visa) en ik. Toevallig waren er ook twee andere exchange students op weg naar Cardiff, Dana en Aubrey, twee van de weinige mensen die hier een heel jaar blijven. Zij bleven echter een heel weekend in Cardiff en we zagen hen dan ook enkel op de bus en even in het park, maar daarover meer later.
Een echte planning hadden we niet, dus moesten we voortgaan op een Duitse en een Hongaarse reisgids. Die bleken ook niet helemaal overeen te komen, maar gelukkig is Cardiff niet zo enorm. We stippelden min of meer een weg uit en besloten naar het kasteel gaan. Het plan was om dat te bezoeken, maar de inkomprijs was 7,5 pond, iets te veel naar onze zin. Dus liepen we wat rond in de stad en bewonderden we de gebouwen.
Ik had gelijk, er was inderdaad een H&M, nog iets kleuriger dan de Belgische varianten. Toch vond iedereen er iets, al was het in mijn geval enkel een zwart t-shirt en sokken. Topshop was ons net iets te Brits en de mooie dingen waren ons net iets te duur. Hadden de lelijke dingen wat goedkoper geweest, dan hadden we ze waarschijnlijk gekocht voor Halloween. De pure horror was Primark, een goedkope keten. Hoe de kleding eruit ziet, kan ik je niet vertellen. Het was bijna onmogelijk om binnen of buiten te gaan en ik hou nu eenmaal niet van massa’s. Tot overmaat van ramp verloren we Nicole (die wel iets vond) in de chaos. Na even op haar buiten te wachten, ging Eszter toch maar terug naar binnen om haar te zoeken, maar al snel stond ze terug buiten bij Christina en ik (de jongens hadden niet echt zin om mee te komen winkelen). Het duurde even voor Nicole doorhad dat haar gsm afstond. Ondertussen zaten we op de grond in het midden van de winkelstraat en liepen de mensen in een boog om ons heen.
Na Burger King (ubervettigheid, hurrah!) zaten we nog even in een park voor we terug de bus op moesten. Weer vier uur onaangenaam zitten en een poging doen te slapen…
In plaats van vroeg onder de wol te kruipen, ging ik vervolgens naar de Headphone disco. Absoluut niet te missen en ik had op voorhand al een ticket gekocht, dus er was geen enkele reden om er niet te zijn. Een hoop mensen die enorm valszingen of naar elkaar staan te roepen omdat ze vergeten dat ze een koptelefoon ophebben en er geen muziek in de zaal is, hilarisch is dat. In plaats van één dj, kon je kiezen tussen twee kanalen, waardoor iedereen dus op andere muziek danste, zong en reageerde op de oproepen van de platendraaiers. Leuk was het alleszins en ik had nadien mijn stem nog, dit zou men meer moeten doen…
Ingedeeld onder: 1, Erasmus | Tags: bier, drinking age, Erasmus, International student, Wales
SPAR kassa:
Man achter kassa: Can I see your ID please? (tegen mij weliswaar)
Ik: I’m sorry, I don’t have it with me. But he’s buying. (pointing to Mattias)
Man: Sorry, can’t sell it to you then.
Mattias: But I’m buying.
Man: Doesn’t matter.
Ik: I’m sorry, I’m 19, I just don’t have my ID with me.
Man: I’m not selling it to you.
Dat was ongeveer het gesprek dat we gisterenavond hadden in de SPAR, toen we twee pintjes probeerden te kopen. Je mag hier drinken van je 18de, maar ze mogen aan iedereen die er jonger dan 21 uitziet vragen naar identificatie. Dat Mattias 22 is en zijn pas wel bij had, mocht niet baten, hij mocht het niet kopen omdat ik erbij was. Redelijk belachelijk, maar kom. Gelukkig was er nog een winkel open om half tien ’s avonds en daar is hij dan alleen binnen gegaan. We dronken bier op het strand, wat nogal illegaal is hier, maar er is niemand komen klagen. Bovenbien word je niet zat van één pint en zaten er wel enkele zatte Britten op het strand en op de dijk.
Je zou zeggen dat ik ondertussen al geleerd zou hebben op te staan wanneer de wekker afgaat, maar vandaag bleek wederom het tegendeel. Ik werd wakker, zette mijn wekker af, draaide me om en viel terug in slaap. Ik heb in Brussel niet voor niets twee wekkers. Dus werd ik tien minuten voor ik zou vertrekken weer wakker. Niet zo slecht qua timing, maar mijn kotgenoot vond het best grappig, gezien ik normaal een uur op voorhand zou opstaan.
De derde kotgenoot, wederom een Duitse, genaamd Katja, is gisterenavond laat gearriveerd. Ze studeert Rural Science of zoiets in de aard en je ziet het ook aan haar. Gelukkig is ze heel vriendelijk en hoewel ze vegetariër is, stoort het haar niet dat we vlees eten. Het wordt dus voornamelijk koken met Mattias.
Gelukkig kan ik mij enorm snel klaarmaken. Twintig minuten is het wandelen voor je bovenop de heuvel de campus bereikt. Niet zo ver dus, maar een busabonnement zal toch handig zijn wanneer het hier terug begint de regenen. We kwamen stipt om 9uur aan in het Arts Center voor de International Meeting. We waren daarheen gelokt met ontbijt, maar dat kregen we niet, tot groot ongenoegen van onder andere Mattias, die echt niet zonder ontbijt kan en blijkbaar niet kon ontbijten op een stuk chocolade, dat ik toevallig nog in mijn handtas had zitten.
Na vele warm welcomes en informatie over allerlei diensten voor internationale studenten, dus ook voor postgraduates enzo, kregen we om 10u45 dan toch een uur coffee break. Met een gezonde dosis caffeine in ons lichaam zijn we dan onze bibliotheekkaarten gaan halen om vervolgens even in de zon te gaan zitten totdat het tweede deel begon.
Dat deel bleek veel korter en vooral informatie van de Student Guild, dus best wel interessant. Nadien was er lunch; sandwiches en veel te zoete koffiekoeken, of iets wat erop leek. De sandwiches vielen mee, maar er was iemand iets te enthousiast met de barbecuesaus omgegaan…
Om 14uur kon iedereen die wou een buddy krijgen, zijnde een student die al langer in Aber zit om ons rond de leiden enzo. Tot dan zaten we op de campus op picknicktafels in de zon.
Terwijl ik samen met Lotte (de Limburgse) en Anna (een Duitse) wachtte op de verdeling van de buddies, leerde ik enkel Canadezen kennen, zowel van het Engelstalige als het Franstalige gedeelte, zij zitten ook allemaal samen op kot, zoals ook alle Duitser tot hun grote frustratie allemaal samen zitten.
Mijn buddy heet Maddie, is oorspronkelijk van Noorwegen en speelt rugby. Ook weet ze vanbuiten wanneer je waar goedkope pinten kunt krijgen. Rugby hoop ik nooit met haar te spelen, want ik vrees dat ze me dan verpletterd, maar het zou nog wel grappig kunnen worden. Ik “deel” haar met Catherine, een Canadees meisje, die trouwens vond dat de studentendopen die ik beschreef wel tof klonken.
Mattias kan blijkbaar koken en maakte vanavond Chicken Tikka Masala, maar stiekem heeft hij wel vooral de instructies op de bokaal van de saus gevolgd.
Een ander Canadees meisje, Angie, had gevraagd of ik vanavond naar The Varsity (het WIFI café) kwam. Dus vertrok ik om 8u30 naar de bar die op 5 minuten van mijn kot ligt. Daar leerde ik nog meer Duitser kennen (ik denk dat ik ze ondertussen bijna allemaal ken) en een Hongaars meisje, die op het kot zit met Kazachstan. Best gezellig en het bier is er zeker te pruimen, ze hebben dan ook ongeveer tien verschillende bieren van het vat. De prijs is nogal vergelijkbaar met het Belgisch bier, 2 pond 10 voor een pint, maar dan wel een halve liter, dus dat is ongeveer drie euro… En voor wie echt enkel Belgisch bier wil, is er Stella. In de supermarkten vind je hier trouwens overal Stella en Leffe, en in de Somerfield vond ik ook Hoegaarden.
Al bij al ben ik nog redelijk vroeg thuis, dus nu kan ik rustig gaan slapen en morgen uitslapen. Ik moet pas op de campus zijn om 15uur. Morgen beginnen de lessen in België, ik hoop dat daar alles vlot verloopt voor iedereen en dat er veel nieuwe schachten hun weg naar LWK vinden…
Ingedeeld onder: 1
Confetti schrijft mijn naam verkeerd (zonder “e”, dankuwel, ge spreekt de g niet uit zoals in mangeons…), maar ik zal het haar vergeven omdat ik van haar een stokje kreeg…
De top 3 van mijn neus.
1) regen in de lente
2) skigebied; zonnecrème, properheid en skiliften
3) de mengeling van bloemen, kruiden en planten wanneer ik de bloemenwinkel van mijn buurvrouw passeer, midden in de stadsvervuiling
De top 3 van mijn smaakpapillen.
1) chocolade, pure en niet gemengd met fruit
2) aziatisch, in al zijn vormen, kleuren, geuren en smaken
3) aardbeien
De top 3 van mijn oren.
1) het onweer in de verte, terwijl ik veilig binnen zit
2) kinderen die in de zomer op straat spelen en giechelen alsof ze de wereld weer helemaal ontdekken
3) Jazzmuziek
De top 3 van mijn ogen.
1) de ondergaande zon
2) foto’s die tot de verbeelding spreken
3) een puntenblad zonder buizen
De top 3 van mijn huid.
1) de zon
2) regen na de hittegolf
3) een massage
Omdat zij ook wel in de top tien van smaakpapillen zouden kunnen staan, stuur ik deze stok naar de Woelige Wortel, het wordt dan ook dringend tijd dat daar nog eens wat nieuws verschijnt…
