Misschien ook niet

Ik schreef dat ik foto’s ging trekken. Op zich geen leugen, want ik trok wel foto’s. Maar niet met een thema en niet in navolging van de Judychallenge. Die ging maandag in première en ik wacht vol ongeduld op de tweede editie. Andere dingen kregen voorrang. Eerst examens en een stage. Dan plots een job. Een echte zowaar. We zijn een week verder en ik zie het nog zitten. Succes noem ik dat.

En dus werd er geen specifiek fotoproject opgestart. “You’re going about this all wrong.” Dat zeggen mijn hersenen. In het Engels, want mijn hersenen zijn taalverward. Ik kan het hen niet kwalijk nemen, gezien ik van de ene taal naar de andere spring. Daarnet stuurde een zekere “L. Verbeeck” via het gezichtenboek de volgende wijze woorden de wereld in:

Monolinguisten zijn de nieuwe analfabeten.

Om maar aan te tonen dat ik als leerkracht de wereld red van nieuwe analfabeten.

Maar om dus terug te komen op het feit dat ik verkeerd bezig ben. Geen data beslissen, maar gewoon doen, gaan, wanneer ik er zin in heb. Al die verplichting maken het minder magisch.

Er is ook het feit dat ik een nieuwe camera op het oog heb. Nu enkel nog in de winkel geraken, beslissen over de juiste lenzen en een naam. Hij of zij verdient er één. De huidige spiegelreflex heet “mijn beste vriend”, het tusseninmodel heet soms “Norbert” en soms de “partycam”. Gewoon omdat personificatie leuk is. Stiekem spreken we meestal gewoon over “de Canon” en “den Olympus”. Suggesties zijn welkom.