Margaux In Wonderland

Plots stop je met schrijven. Het is zoals het dagboekschrijven dat je meestal maar een week volhield en soms zelf maanden aan een stuk tot je het beu was. Omdat je het één dag vergeet, en dan twee en dan de tel kwijtraakt en zoveel te vertellen hebt dat je er niet meer terug aan wil beginnen. Ze kunnen nu eenmaal de foto’s makkelijk volgen en de verhalen zal je ze wel zelf wel vertellen als je hen ziet. Sommige verhalen wou je liever niet opschrijven, maar andere gesprekken had je misschien toch wel willen bewaren. Gelukkig werden leuke quotes vaak opgeschreven op een blad op de muur, een blad dat liefkozend “The Wall” werd genoemd, niet alleen wegens zijn plaats, maar ook een intertextualiteit, of zeg je dan intermedialiteit ofzo, met het gezichtsboek. Dus zal je af en toe misschien wel eens een herinnering proberen op te halen. Vaak met wat hulp van je duizenden foto’s (en dat is geen overdrijving).

---

Het is vroeg in de ochtend. We staan met z’n achten op het busperron. Ze vertrekken met twee naar Afrika voor vijf weken. We zijn allemaal te laat gaan slapen. Twee wekkers hadden we opgezet zodat hij zeker op tijd zou wakker worden. Ik probeerde nog even verder te slapen terwijl hij opstond, hij moest zijn rugzag nog even gaan halen. Bijna was ik te laat, een keertje te veel op de snoesknop gedrukt, maar dat bleek een illusie te zijn, want hij was er zelf nog niet terug geraakt. Pril nemen we afscheid tot de volgende elektronische postberichten. We nemen een foto, die later bewogen blijkt te zijn, poëtisch, vind ik. Gisteren namen we scherpe foto’s bij de zonsondergang, groepsfoto’s op de laatste dag dat we met z’n allen samen zijn voor een onbepaalde tijd.  Zij stappen op de bus en wij  wuiven tot we hen niet meer zien. Richting zee beslissen we nog even terug te gaan slapen. We hebben nood aan koekjes en ben and jerry’s, maar houden het bij fastfood en de wekelijkse caféquiz, die we tot onze grote verbazing winnen. De laatste berichtjes voor hij zijn gsm achterlaat, laten me lachen.