Margaux In Wonderland

en ze zwijgen. De ene iets ouder dan de andere. Hun leeftijd is moeilijk te raden. Ze lijken op elkaar en jonger of ouder dan dat ze in werkelijkheid zijn. Je denkt even dat het zussen zijn, maar ze zwijgen tegen elkaar en staren naar een punt waar ze geen ogen kunnen kruisen. Ooit werden ze nagefloten, dat zie je, maar hoe lang het geleden is, dat kan je niet meer achterhalen. Tenzij je het vraagt, maar dat doe je weliswaar niet. Je vraagt een dame nooit naar haar leeftijd en bovendien heb je geen excuus om te communiceren met een onbekende, jammer dat ze geen boek lezen.

De ene heeft wat meer rimpels dan de andere. Dezelfde bruinige kleur op hun gezicht, alsof ze te lang en te veel onder de zonnebank hebben gelegen en bijgevolg ook pigmentvlekken. Hun grijze haar geblondeerd, hoewel ze misschien ooit zwartharig waren. De ene kijkt bijna droevig, haar rimpels trekken haar mond naar beneden en stiekem vind je dat ze een beetje op droopy lijkt.

De ene was knapper dan de andere. Dat zie je. Je vraagt je af wanneer ze zijn opgehouden met lachen en of dat af en toe misschien toch nog gebeurt. Zo op de trein zie je hen voor zich uit staren en je vraagt je af of jij ook zo ongelukkig lijkt als je op die trein naar de mensen staart. Stiekem hoop je dat zij geen vergane glorie zijn, maar vandaag gewoon een mindere dag hebben. Misschien zie je hen morgen met een glimlach en een schittering in hun ogen en dan zie je hoe mooi ze wel niet zijn. Hun schoonheid zie je nog, maar wanneer ze haar terug laten schijnen zal je nooit weten. Je zou hen zo veel willen vragen, maar dat doe je niet. Je beeldt je in wat hun verhaal is en verschuilt je achter je boek, want jij hebt er wel één bij. Tot je opstaat en hen achter laat.

Ze zitten over elkaar in de trein en ze zwijgen.