Ingedeeld onder: blok | Tags: anthology, English literature, examens, Kurt Vonnegut
“Perhaps we should be adoring instead of loathing our hydrogen bombs. They could be the eggs for new galaxies.”
© Fates Worse Than Death – Kurt Vonnegut
want ik ben al die teksten opnieuw aan het lezen in een bloemlezing (want dat is het mooie Nederlandse woord waarmee we anthology vertalen) die zogezegd een “shorter edition”is van zijn vorige zelven, maar toch nog 2930 hele dunne pagina’s met nog veel meer woorden telt en dat is niet de enige want ik heb er nog twee waarvan ik er dit jaar maar één nodig heb die wat minder pagina’s tellen maar toch nog genoeg zelfs al beweren zij een “compact edition” te zijn en ik zou graag eens een gewone editie zien want stiekem vind ik die boeken wel leuk alleen zijn de lettertjes soms wat klein en moet ik zoveel inspanning leveren en sommige van de teksten kunnen me echt niet boeien maar dan kom ik plots iets schitterends tegen zoals het citaat waarmee ik ben begonnen dat in een nog veel schitterendere (dat klinkt niet echt juist, maar het is wel leuk om te zeggen) tekst staat en dan besef ik weer waarom ik studeer wat ik studeer al had ik toch liever wat meer van dit gehad en wat minder van al die andere dingen
Mag ik mijnen tekst over uwe muur uitspreiden? In grote propere letters, ge moogt de kleur zelf kiezen, maar als ik u was, dan zou ik zwart kiezen op wit, want dan is er niets om af te leiden en dat is tijdloos. Ik kies wel het lettertype en het mag geen Comic Sans zijn, en ook geen Times New Roman, want dat eerste is voor msn gesprekken van prepubers en dat tweede is lelijk, oud en voor luie mensen die nog altijd niet ontdekt hebben dat hun computer ook andere lettertypes kent.
De zinnen zal ik verspreiden over heel de muur, maar niet recht onder mekander, want dan kan ik evengoed het allemaal afprinten op papier en zo ophangen. Neen, een beetje door elkaar dat het een puzzel wordt van zinnen en stukjes van zinnen en stukjes van woorden die ge niet in elkander kunt passen, maar als ge uw ogen een keer half sluit of half open houdt -dat moogt ge zelf kiezen- dan ziet ge het geheel en als ge dan iets anders ziet is dat ook goed, als gij er dan maar gelukkig met zijt. Als de letters groter zijn is de tekst belangrijker en soms ook niet, omdat consistentie spellingsgewijs al een moeilijk woord is, ik doe het allemaal op mijn gevoel en soms is dat niet echt verstaanbaar voor andere mensen, maar dat is dan maar zo.
In de linkerbovenhoek – de rechterbenedenhoek is zo cliché – zet ik dan mijn naam ondersteboven, zodat ge ziet dat het niet een stuk van mijnen tekst is, maar wel van het geheel van de puzzel.
En als ge het lief vraagt, zal ik het eens in uw oor fluisteren, hoe dat ik de puzzel in elkaar schuif als ik mijn ogen half sluit – ik ben gene pessimist, maar als ik dat doe met mijn ogen, zijn ze altijd meer gesloten dan open – en dan snapt ge het misschien.
Dat ge straks uw oogskes opent
en beseft dat het toch een droom was
maar dat ge dat gewoon niet
door had
omdat ge toch liever in
sprekende dieren gelooft
(vooral als het konijnen
met schone uurwerken zijn)
dan dat het allemaal zo
echt en altijd zo is
dat kaarten niet lopen
of witte rozen rood verven
Dat is ergens wel jammer
maar ge kon daar ook niet blijven
want ge zijt nog zo jong
en als ge goed zoekt
vindt ge misschien
dat konijnenhol nog wel
eens terug
of een nieuwe spiegel
of een kast om door te kruipen
met een beetje geluk
geraakt ge zo terug
zelfs met uw ogen volledig open
in wonderland
(al ziet het er misschien
een beetje anders uit dan dat ge
het u herinnerde)
Ingedeeld onder: blok | Tags: belachelijk, examens, frustratie, Heath Ledger, praktijk, richting, sneeuw, theorie
Roze brillen zijn fijn, maar tijdens de examens ben ik daar te zwartgallig voor…ik zal wel een eigen roze brilblogweek ofzoiets doen als ik iets leuks te vertellen heb. Ik mag niet kiezen tussen linguistiek en literatuur, waardoor ik constant mij zorgen moet maken over iets waar ik me niet in wil verdiepen. Ik mijn gal nog eens zal moeten uitspuwen omdat mijn examen Engelse taalkunde allesbehalve bewonderingswaardig was, ik erbij blijf dat ik het nut van boomdiagrammen van zinnen maken niet nuttig vind, het niet zo leuk is om boomdiagrammen te tekenen van zinnen waar je kop nog staart aan kan vinden op je examen.
Ooit vond ik een uitgebreidde opleiding iets positiefs, maar hoe meer ik erover nadenk, hoe negatiever het wordt. Ik leer de samenvatting van de interpretatie van de interpretatie van de tekst en vraag mezelf af waar ik in het universum met bezig ben. Een samenvatting van een interpretatie van een interpretatie van een tekst die ik daarna toch op de sneeuw ga uitspuwen al was ik een kat met een serieuze haarbal.
Ik leer theorie en praktijk die stiekem ook theorie is omdat praktijk misschien te veel werk is of te moeilijk en het is al meer praktijk dan de meeste mensen tussen hun theorie door van kunnen dromen. Ik ken een samenvatting van een interpretatie van een interpretatie van een tekst die ik daarna toch op de sneeuw ga uitspuwen al was ik een kat met een serieuze haarbal, maar ik kan amper zelf een tekst analyseren. Als ik logica had gepakt, had ik het dan misschien gesnapt?
Zijpad… Gisteren keek ik naar het nieuws dat werd gebroken met het nieuws dat Heath Ledger overleden is. Ik klikte dus door tot CNN waar mijn ongeloof werd overtuigd en ik een bericht achterliet op een voicemail om het verschrikkelijke nieuws te melden, want voor hij zo bekend werd als een homosexuele cowboy, was hij gewoon die lekkere gast van 10 things I hate about you en A Knight’s Tale waar we over giechelden toen we bakvis filmavonden hielden…
En ik probeer me te concentreren
en de muziek laten draaien
zodat ze steeds opnieuw van voor af aan
kan beginnen met teksten die zich
blijven reproduceren
alsof ze een eigen leven leiden
De letters lachen uit
alsof zij belangrijker zijn
en almachtig
ze zouden eeuwig kunnen zijn
als hun levenswereld van een
blaadje zou worden bewaard
als ik ze niet opbrand uit wraak
wanneer ik hun nut ben verloren
en papier kan zo mooi branden
Misschien blijven ze toch nog even
hangen ergens in een donker kamertje
liefst aan het begin van de gang
dat ik het doolhof niet doormoet
om hen terug te vinden
er is geen tijd om sleutels te zoeken
Ingedeeld onder: All About Me | Tags: alcohol, blogstok, herexamens, muziek, ontgroening, stok, unief
heeft men de blogstok die door de virtuele wereld van nederlandstalige bloggers reist. Ik krijg een stok toegeworpen van Osahi. Een stok die steeds weer in kleine stukjes wordt gebroken en voortgegooid en die zichzelf dan hergenereert zoals van die slangen in horrorfilms die zichzelf maar blijven vermenigvuldigen…
3 bands en/of artiesten die ik dit jaar heb leren kennen?
Goh. Dat begint al geweldig, ik en het onthouden van de namen van bands en artiesten…
- Louise Attaque. Goed, ik ken hun liedje Je t’emmène au vent van het begin van vorig schooljaar, maar ik ben er pas in 2007 achtergekomen dat zij de geniën waren achter dit lied dat in menig Brussels studentencafé ambiance garandeert. Ook de rest van hun CD is zeker te perziken!
- Kate Nash. Ze is sympathiek en schrijft liedjes waar ik vrolijk van wordt…
- Amy Winehouse. Niet alleen maakt ze leuke muziek, ze is ook enorm hilarisch. Zolang ze natuurlijk niet zat verschijnt op een optreden waar je veel voor hebt betaald, gewoon wachten tot ze op een festival opduikt is mijn motto.
3 dingen die ik dit jaar (lees: afgelopen jaar) heb meegemaakt, gehoord,… en die me altijd zullen bijblijven
- Een kinderdroom ging in vervulling toen we deze zomer naar Thailand en Cambodja vertrokken voor een maand. Nu dat klinkt misschien als een vreemde kinderdroom, maar ik wil al van mijn 6 jaar ofzo naar Thailand, mijn vader was daar vroeger namelijk reisgids… Dus deze zomer werd ik verliefd op Bangkok, overdonderd door de tempels van Angkor Wat en lag ik te zonnen waar ooit de tsunami passeerde..
- Mijn eerste jaar unief overleven met maar één herexamen. Dat hoeft geen verdere uitleg…
- Mijn ontgroeningsopdracht… In een konijnenpak (de dikke paashaas versie, niet de sexy playboy versie) over de VUB campus huppelend foto’s trekken van mezelf bij de andere ontgroeningen en daarvan een boekje maken. En het was warm!
3 (vreselijke) blunders die ik in 2007 op mijn naam heb staan?
3 en waarschijnlijk wel meer blunders allemaal door één woord: alcohol… Uitweiden is niet nodig.
3 dingen die me héél stiekem ongelooflijk trots maakten?
- Maar één herexamen hebben en daar dan een 14 op halen in plaats van de originele 7
- Een prof die vroeg of ik ooit in Engeland had gestudeerd of alleszins Britse “relatives” had, omdat hij mijn accent goed vond…
- De EMO TD poster, want die was ronduit schitterend…
3 mensen die ik hiermee graag wil lastigvallen?
- Janse, mijn eerste grote liefde en dan bedoel ik echt wel mijn eerste, toen de dieren nog spraken en het leven nog simpel was…
- Evelien, omdat ik haar wel sympathiek vind.
- Alice, omdat ze mijn blog een beetje uitdagend vind en dat toch wel een mooi compliment is…
Ingedeeld onder: blok | Tags: examens, blok, wekker, gemis, LWK, boomdiagrammen
Ik mis sociaal contact. Ik mis LWK. Ik mis feestjes. Ik mis discussies over wie er moet werken. Ik mis achter de cocktailbar zitten in Luigi’s. Ik mis te weinig slaap en in de kou terug naar mijn kot wandelen. Ik mis mijn vrienden. Ik mis roddels.
Nog 14 dagen doorbijten op cursussen die naar weinig smaken. Dinsdag, woensdag, vrijdag, dinsdag en vrijdag en mijn tanden zijn weer gerust voor enkele maanden tot ze ons terug komen ambeteren. Met meer en moeilijker. Ik moet stoppen met mijn wekker vroeger te zetten in functie van het snoozen van dit leidt tot nachtmerries of alleszinds andere vreemde paarden die plots in mijn hoofd opduiken. Dat is het goede alternatief tot op de knop drukken die de wekker afzet en me rustig verder laat slapen om dan met een schok wakker te worden en kwaad zijn op jezelf omdat je zonodig nog heel even je ogen wou sluiten.
Ik maak boomdiagrammen van woorden en functies en hoofden van zinnen en ik vraag me af waarom ik leer wat voor vruchten er in die boom hangen. Gelukkig zijn ze leuk om te tekenen.
Ingedeeld onder: blok | Tags: Brussel, examens, Juno, Kimya Dawson, metro, migraine, moldy peaches, persoonlijke zone
Nog vijf kansen om de dichtbijzijnde toekomst voor even te verknoeien en al twee voorbij zonder zware ongevallen. Antifolk lijkt veel op gewone folk, maar het klinkt wel leuker en stiekom ook heel indie en vanalles anders. Maar met een smeuïge naam als The Moldy Peaches kan het me wel opbeuren. Vooral hun zangeres Kimya Dawson en haar bijdrage tot de Juno soundtrack, de film laat je al glimlachen van begin tot eind en de muziek doet het op zichzelf al even goed.
Nu het Frans al voorbij is lijkt de skivakantie plots vele dichter, ondanks de vijf obstakels die nog overwonnen moeten worden, maar die zullen mijn overwinning met open armen ontvangen. Dus moeten we ons terug over de boeken buigen of naar het computerscherm staren voor die cursussen die we niet op papier hebben en dit keer hopelijk zonder de migraine, want twee keer op een examenperiode is al meer dan genoeg. Migraine is nog steeds even ergerlijk en erfelijk als altijd, maar gisteren met wat minder hoofdpijn en wat meer misselijkheid en dat alles veroorzaakt door stress die van de schouders afglijdt alsof het water is terwijl de nieuwe stress al volop zit te wachten op zijn eigen waterval.
Zijpad… We zijn het Noorden kwijt van zodra er iemand, zeker een onbekende, plots in die 60 cm cirkel van een persoonlijke zone komen, maar vinden zonder kompas hoe we zo ver mogelijk van iemand af kunnen staan. Het openbaar vervoer werkt absoluut niet mee en zet resoluut vreemden in elkaars persoonlijke zone zonder enige voorstelling en dan vraag je je soms af waarom sommige mensen liever rechtstaan in de metro dan op dat ene stoeltje tussen twee mensen nog vrij is, in zo’n metrostel waar iedereen in een lange lijn in elkaars zone zit te porren. Ik heb me dan maar opgeofferd en heb mezelf tussen hen ingeschoven want eigenlijk zit ik liever verstrengeld in elkaars cirkel dan dat ik rechtsta.
Ingedeeld onder: Etc., blok | Tags: beestjes, blok, examen, frans, keuken, kotbazin, stank
Morgen het eerste examen en meteen ook het examen dat ik het hardst tegenop zie, ik krijg het namelijk niet in mijn hoofd… Inleiding tot de Franse Letterkunde. Nog even doorbijten en dan mogen we al één van de 7 vakjes doorkruisen. Het wordt een korte nacht en een nachtmerrie van een ochtend. Nog 12 uur tot het verdict waar ik voor vrees. Vorig jaar heb ik me er nog net uit kunnen praten, kunstig lullen heet dat, hopelijk doe ik het dit jaar iets beter, nu heb ik geen excuus…
Zijpad… Een briefje op de deur van onze keuken meldde ons dat onze keuken stinkt in het Frans én in het Engels, maar niet in het Nederlands want dat spreekt men hier beneden niet. Voor één keer was ik niet de vetzak, afwisseling kan wel leuk zijn. Het vraagstuk dat ons nu rest: is onze heks van een kotbazin naar boven gekomen om te inspecteren (ze doet dat blijkbaar regelmatig en zaagt dan dat er soms in het weekend nog onafgewassen theekoppen staan) of ging de geur van slechte champignons in de microgolf tot beneden (wat ook kan, ik ruik regelmatig dat mijn kotgenootje kookt wanneer ik beneden binnenkom en wij wonen op het derde verdiep)? Blijkbaar had ze ook de keuken gebarricadeerd met onze vuilbakken… Zou ze bang zijn van beestjes? Het is hier anders koud genoeg om kakkerlakken en ander ondergedierte te doen vluchten naar beneden, waar een gezelligere warmte heerst…
